برآورد ميزان فرسايش و رسوب با استفاده از مدل‌هاي EPM و MPSIAC مطالعه موردي: حوضه آبخيز تاجيار

تحقيق حاضر با عنايت به اهميت مسئله فرسايش خاك به خصوص در حوضه‌هاي كوهستاني كشور به منظور ارزيابي وضعيت فرسايش خاك در حوضه آبخيز تاجيار واقع در شمال غرب كشور صورت گرفت. در اين راستا با استفاده از مدل‌هاي تجربي MPSIAC و EPM و با بهره‌گيري از قابليت هاي سامانه اطلاعات جغرافيايي سعي گرديد تا ميزان فرسايش و رسوب‌دهي در حوضه مورد مطالعه برآورد گردد. داده‌هاي مورد استفاده شامل نقشه‌ها، تصاوير ماهواره‌اي، آمار ايستگاه‌هاي هواشناسي و هيدرومتري بود. نتايج به دست آمده نشان داد كه تفاوت‌هاي قابل توجهي ميان دو مدل مذكور از لحاظ مقدار فرسايش و رسوب برآوردي وجود دارد به طوري كه ميزان رسوب كل در مدل MPSIAC، برابر با 76.99342 تن درسال و در مدل EPM، برابر با 37.16089 تن در سال برآورد گرديد و نشان داد كه حوضه مورد مطالعه با اعمال روش MPSIAC در كلاس فرسايشي متوسط و با به كارگيري مدل EPM در كلاس فرسايشي كم قرار دارد. در نهايت نتايج تحقيق نشان داد كه مدل MPSIAC به لحاظ دخيل كردن عوامل بيشتر و تاثير دهي توامان عوامل از يك سو و دقت بيشتر جداول امتياز دهي و معادلات مربوطه از سوي ديگر از كارايي بهتري نسبت به مدل EPM برخوردار مي‌باشد. با اين حال كاليبره كردن مدل مزبور در جهت كاهش خطاها و پيش بيني دقيق تر مي‌تواند به نتايج بهتر و قابل اعتمادتري بينجامد.