يادكرد طبابت عاميانه در «زينت المجالس»؛ جامع‌الحكاياتي ارزنده از روزگار صفويه

شماري از منابع كهن فارسي كه ذيل عنوان كلي دايرة المعارف شناخته مي‌شوند، براي پژوهشگران پارسي‌ زبان چندان نام‌آشنا نيستند. زينت المجالس يكي از اين گونه آثار است. مجدالدين مجدي هرچند در صدد تأليف اثري تاريخي ـ مذهبي بوده، اما در گسترۀ چشمگير آگاهيِ خود از علوم گوناگون، زينت المجالس را به يكي از منابع جنبي علم طب قديم تبديل كرده‌ است.اين مقاله با طبقه‌ بندي و تحليل اشارات پزشكي در خلال اين اثر، بر آن است تا به شيوۀ توصيفي ـ تحليلي به كاربردهاي دانش طب قديم در يكي از آثار كمترشناخته ‌شدۀ دورۀ صفوي بپردازد و از اين رهگذر، افزون بر نماياندن دايرۀ معلومات نويسنده از علوم مختلف، جلوه‌هاي حضور باورهاي پزشكي و شيوه ‌هاي كهنِ درماني را در اين اثر برجسته سازد.