بررسي وضعيت توزيع درآمد استان اصفهان با استفاده از رويكرد پارامتريك: سال‌هاي 1400-1391

هدف از اين مقاله، بررسي توزيع درآمد خانوارهاي استان اصفهان با استفاده از داده‌هاي طرح هزينه و درآمد خانوار، طي سال‌هاي1391 تا 1400، با استفاده از روش‌هاي پارامتريك است. براي اين منظور، توزيع‌هاي مختلف آماري براي داده‌ها برازش مي‌شود و با استفاده از روش برآورديابي ماكسيمم درست‌‌‌نمايي، پارامترهاي توزيع‌ تخمين زده مي‌شود. سپس توزيع مناسب با استفاده از نمودارهاي تابع توزيع و همچنين معيار آكائيك (AIC) انتخاب شده است. با مقايسۀ نمودارهاي توابع توزيع از سال 1391 تا 1400 براي داده‌ها، نتايج نشان مي‌دهد كه در بين تمام توزيع‌ها، توزيع داگوم و گاما، نسبت به ساير توزيع‌ها ازجمله توزيع‌هاي لگ نرمال و نمايي، مناسب‌تر هستند. همچنين ميزان AIC از سال 1391 تا 1400 براي توزيع داگوم، نسبت به ساير توزيع‌ها، كمترين مقادير را مي‌گيرد كه اين نيز، نشان‌دهندۀ برتري توزيع داگوم نسبت به ساير توزيع‌ها است. همچنين، بررسي روند و مقايسۀ ضرايب جيني در حالت ناپارامتري و پارامتري، بيانگر آن است كه ضمن روند كاهشي ضريب جيني در استان اصفهان، در طي دوره موردبررسي، مقادير ضريب جيني به روش پارامتري، با استناد به آمارۀ كلموگروف ـ اسميرنوف، از اعتبار بالاتري برخوردار است. لذا، پيشنهاد مي‌گردد كه متوليان توليد شاخص نابرابري درآمدي، باتوجه‌به ‌دقت بالاي روش‌هاي پارامتري، مبناي محاسباتي خود را از روش ناپارامتريك به روش پارامتريك تغيير دهند.