بررسي تاثير جهاني‌شدن بر صنعتي‌شدن در ايران

هدف اصلي پژوهش حاضر بررسي تأثير جهاني‌شدن بر صنعتي‌شدن در ايران طي بازه زماني 1357 تا 1399 با استفاده از مدل خود رگرسيون برداري با پارامترهاي قابل تغيير طي زمان (TVP-VAR) است. براي رسيدن به هدف پژوهش، از شاخص صنعتي‌سازي و شاخص جهاني‌شدن اقتصادي استفاده شده است. از طرف ديگر، از متغيرهاي سرمايه‌گذاري مستقيم خارجي، اندازه دولت و توليد ناخالص داخلي سرانه به‌عنوان متغيرهاي كنترلي بهره گرفته شده است. نتايج اين پژوهش نشان مي‌دهد كه جهاني‌شدن اقتصادي داراي تأثير بسيار مثبت بر صنعتي‌سازي در ايران است. درنتيجه به سياست-گذاران كلان كشوري پيشنهاد مي‌گردد كه كاهش تنش‌هاي بين‌المللي ايران با ساير كشورهاي جهان را جهت افزايش جهاني‌شدن، افزايش واردات تكنولوژي‌هاي جديد و افزايش صنعتي‌سازي در دستور كار قرار دهند. از طرف ديگر، سرمايه‌گذاري مستقيم خارجي داراي تأثير بسيار مثبت بر شاخص صنعتي‌شدن در ايران است. توليد ناخالص داخلي سرانه نيز داراي تأثير مثبت اما با شدت كمتر بر شاخص صنعتي‌شدن است. اندازه دولت نيز داراي تأثير بسيار منفي بر صنعتي‌شدن در ايران است. درنتيجه، به سياست‌گذاران پيشنهاد مي‌گردد كه جهاني‌شدن را به‌عنوان يك عامل مهم در افزايش صنعتي‌‌-سازي در ايران در نظر گيرند.