بررسي اثر روش آبياري بر شاخص‌هاي انرژي و زيست‌محيطي توليد بادام در استان چهارمحال و بختياري

در سال‌هاي اخير با توجه به محدوديت منابع آب، رويكرد استفاده از سامانه‌هاي آبياري تحت‌فشار از اولويت‌هاي برنامه‌هاي كشاورزي بوده است. اگرچه استفاده از سامانه‌هاي آبياري تحت‌فشار باعث افزايش كارايي مصرف آب مي‌شود، با اين وجود اين سامانه‌ها از منظر مصرف انرژي و پيامدهاي زيست‌محيطي كمتر موردتوجه قرار گرفته است. لذا، هدف از اين پژوهش بررسي شاخص‌هاي انرژي و زيست‌محيطي توليد بادام تحت سامانه‌هاي آبياري سطحي و تحت‌فشار در باغات بادام شهرستان‌هاي شهركرد و سامان، استان چهارمحال و بختياري بود. داده‌هاي اين مطالعه شامل اطلاعات مربوط به نهاده‌ها و انرژي مصرف شده در باغات با استفاده از پرسشنامه و مصاحبه جمع‌آوري گرديد. نتايج نشان داد عملكرد توليد مغز بادام در دو سامانه آبياري تفاوت معني‌داري ندارد. بررسي نتايج مصرف آب در دو سامانه نشان داد سامانه آبياري تحت‌فشار در حدود 82% نسبت به سامانه آبياري سطحي آب كمتري مصرف مي‌كند، در حالي كه مصرف انرژي در سامانه آبياري تحت‌فشار حدود 12% بيشتر از سامانه آبياري سطحي محاسبه شد. شاخص نسبت انرژي در سامانه تحت‌فشار و سطحي به ترتيب برابر 2.04 و 2.40 محاسبه شد كه حاكي از شرايط بهتر سامانه سطحي از نظر شاخص‌هاي انرژي دارد، با اين وجود بررسي شاخص‌هاي‌زيست محيطي در توليد بادام نشان داد كه استفاده از سامانه آبياري تحت‌فشار باعث كاهش آسيب به محيط زيست مي‌شود