شناسايي و تحليل بازدارنده‌هاي توسعه كشاورزي حفاظتي در استان آذربايجان شرقي

يكي از رويكردهاي كشاورزي در دنيا جهت مقابله با چالش هاي مختلف زيست محيطي و فرسايش، توسعه كشاورزي حفاظتي با هدف دستيابي به توليد پايدار و مديريت منابع آب و خاك است. رويكرد اصلي كشاورزي حفاظتي، تأكيد بر عدم به‌كارگيري حشره كش ها، كود شيميايي، علف كش ها كه روش هاي مكانيكي كمتر مورد استفاده قرار گيرد و فقط روش‌هاي طبيعي استفاده شود. پژوهش حاضر از لحاظ كاربردي جزء پژوهش هاي كيفي است. براي انجام اين تحقيق سه گام تعيين گرديد. در گام اول بازدارنده هاي توسعه كشاورزي حفاظتي شناسايي مي شوند. اين كار به روش تحليل محتواي كيفي منابع و انجام مصاحبه با متخصصان و صاحب نظران حاصل از 22 مصاحبه نيمه ساختاريافته در استان آذربايجان شرقي صورت گرفت. در گام دوم، بازدارنده‌ها رتبه بندي و گروه بندي خواهند شد. در گام سوم الگو ها از روش الگو سازي ساختاري تفسيري جهت تعيين سطح بازدارنده هاي اصلي شناسايي و روابط دروني بين بازدارنده ها استفاده مي شوند. جامع و الگوي بازدارنده ها طراحي و بعد از تشكيل كميته ي فني متشكل از 6 نفر با كارشناسان در بخش تحليل بازدارنده ها حاصل از تحليل محتواي متن مصاحبه ها در مرحله كدگذاري، 27 عامل هاي بازدارنده به هفت گروه بازدارنده (مالي، اعتباري، خدماتي، حمايتي)، آموزشي و دانشي، نگرشي، سياست گذاري و برنامه ريزي، ساختاري و نهادي، تكنيكي و مديريتي تقسيم شدند، عوامل ساختاري و نهادي و سياست‌گذاري و برنامه ريزي پايه هاي الگوي بازدارنده ها و عوامل ساختاري و نهادي، سياست گذاري و برنامه ريزي و نظارتي و ارزيابي و استفاده از خدمات و بسته هاي تشويقي براي كشاورزان از پايه هاي الگوي پيشران مي باشند.