رابطه معنايي ميان انسان و طبيعت مبتني بر بنياد حكمت متعاليه (نقش گرايش‌هاي زيست دوستي انسان در تعالي و كمال او)

هدف: عالم طبيعت، مظهر الوهيت و حركت است. جوهر وجود انسان اگر با طبيعت عجين گردد، هم خود در سفري روحاني قرار خواهد گرفت و هم به ظهور علوم نويني جهت ايجاد جهاني سبزتر و پاك‌تر قدم برخواهد داشت. انسان متأله به‌عنوان خليفه‌الله طبيعت مقدس را حفظ مي‌نمايد. پژوهش انجام‌شده باهدف بيان نسبت الوهيت موجود در طبيعت با تعالي روح آدمي در پي ايجاد نسبت‌هايي فلسفي و علمي ميان تعاليم صدرالمتالهين درباره طبيعت با فناوري‌هاي نوين زيست دوست، به جهت ارتقا كيفيت زندگي انسان‌ها مي‌باشد. روش‌شناسي: پژوهش به روش كيفي (نظريه زمينه‌اي) با راهبرد تحليل داده انجام‌شده است، كدگذاري سيستماتيك اشتراوس و كوربين انجام شده است. داده‌هاي پژوهش به‌صورت متني و معنايي و از طريق هجده مصاحبه عميق به دست آمده‌اند، سپس با منطق استقرايي و به‌صورت تحليل تفسيري موردبررسي قرار گرفته‌اند و تحليل داده‌ها با استفاده از نرم‌افزار مكس كيو دي‌اي انجام شد. يافته‌ها: پارادايم به‌دست‌آمده از نتايج، حاكي از نسبت مستقيم دو حوزه حكمي طبيعت و محيط زندگي عيني انسان مي‌باشد كه نشان مي‌دهد، جوهر وجودي آدمي در مجاورت با طبيعت در حركت رو به كمال قرار خواهد گرفت. نوآوري (ارزش): تحليل معنايي رابطه انسان و طبيعت بر بنياد حكمت متعاليه، به دو حوزه معماري زيست دوست و فلسفه حكمت متعاليه صدرالمتألهين پرداخته است. مطالعه ميان‌رشته‌اي در اين دو حوزه امري نوين مي‌باشد كه به تحليل يك انديشه فلسفي در دنياي طراحي جديد پرداخته است. نتيجه‌گيري: حكمت متعاليه صدرالمتاليهن در موارد بسياري از جوهر موجود در طبيعت و نسبت آن با انسان ياد كرده است. زندگي در محيط‌هاي طبيعت دوست عاملي بر ارتقا كيفيت زندگي انسان مي‌باشد. با صنعتي شدن زندگي، ضرورت وجود فناوري‌هاي نويني گياهي، در محيط زندگي انسان، احساس مي‌شود. مقولاتي چون توسعه انساني، بالندگي و تغيير انساني، نتايج به‌دست‌آمده از پارادايم پژوهش مي‌باشند كه خود مبرهن تحولي در ارتقا كيفيت زندگي انسان‌ها هستند.