نقش رهبري دانش‌محور در عملكرد نوآورانه بخش دولتي

امروزه موفقيت سازمان ها بيش از هر زمان ديگري درگرو كسب مزيت رقابتي به‌ واسطه عملكرد نوآورانه ناشي از دانش‌محوري است. بر اين اساس پژوهش حاضر به بررسي نقش رهبري دانش‌محور در عملكرد نوآورانه در سازمان‌هاي دولتي استان گيلان پرداخته است. اين پژوهش ازنظر روش توصيفي- پيمايشي و ازنظر هدف كاربردي است. جامعه آماري پژوهش شامل سازمان‌هاي دولتي شهر رشت است كه به دليل در دسترس بودن، بين همه آن‌ها پرسشنامه توزيع گرديد. به منظور تحليل داده‌ هاي جمع‌آوري‌شده نيز از روش مدل‌سازي معادلات ساختاري مبتني بر حداقل مربعات جزئي استفاده شده است. نتايج پژوهش نشان دهنده معنادار بودن تأثير انتقال دانش بر عملكرد نوآورانه (0.63 =r)، به‌كارگيري دانش بر عملكرد نوآورانه (0.26 =r) و ايجاد دانش بر عملكرد نوآورانه (0.21 =r) است. تأثير انباشت دانش بر عملكرد نوآورانه نيز هم از طريق انتقال دانش و هم به‌كارگيري دانش، معنادار است. نهايتاً، بر اساس يافته ها، تأثير رهبري دانش محور بر مستندسازي دانش (0.58=r)، تأثير رهبري دانش محور بر به‌كارگيري دانش (0.39=r) و تأثير رهبري دانش‌ محور بر ايجاد دانش (0.41=r) معنادار است. بااين‌وجود، تأثير رهبري دانش‌ محور بر انتقال دانش معنادار نيست. بر اساس نتايج حاصل از مسيرهاي غيرمستقيم مدل پژوهش، رهبري دانش‌ محور به‌واسطه متغيرهاي ذخيره‌ سازي و انتقال دانش، بيشترين اثر غيرمستقيم را بر عملكرد نوآورانه شركت ها دارد؛ بنابراين، با تأكيد بر ذخيره‌ سازي دانش از سوي مديريت سازمان، انتقال دانش و نوآوري بيشترين افزايش را خواهد داشت.