تبيين عوامل موثر بر ساختار مسكن روستايي (با نگاه ويژه به روستاي كوهستاني حاجي‌كاهو، استان خراسان رضوي)

روستاهاي ايران داراي بافت‌هاي محيطي و اجتماعي منحصر به فردي هستند و هر كدام گنجينه‌هايي از ميراث پر تنوع فرهنگ اين كشور به شمار مي‌روند، روستا از لحاظ فرهنگي، جامعه‌اي سنتي است كه فرهنگ ساده‌اي در آن حاكم است. سكونتگاه و اقليم، دو سيستم انسان‌ساخت و طبيعي مي‌باشند كه تاثيرگذاري تنگاتنگي بر يكديگر دارند. اقليم يكي از عوامل تعيين‌كننده ساختار مسكن روستايي است كه الگوها و فعاليت‌هاي يك منطقه تحت تاثير آن شكل مي‌گيرند. زندگي روستايي نيز، نوعي زندگي همراه با توليد و مبتني بر ساختارهاي بومي است كه ساكنان آن اغلب نيازهاي خود را در محدوده روستا تامين مي‌كنند. يكي از مهمترين اين نيازها، نياز به سرپناه و مكاني براي سكونت است. در هر نقطه‌اي از جهان، مسكن بومي بيشترين تاثير را از چهار عامل شرايط جغرافيايي و طبيعي زمين، شرايط اقليمي و آب و هوايي، شرايط اقتصادي و نحوه امرار معاش ساكنين و خصوصيات فرهنگي مردم منطقه مي‌پذيرد. عوامل ديگري نظير سوابق تاريخي و تامين امنيت ساكنين و ... نيز بي‌تاثير بر شكل‌گيري مسكن مناطق روستايي نيست؛ ولي تاثير اين عوامل هميشگي نبوده و اين عوامل نيز نشات گرفته از شرايط جغرافيا، اقليم و اقتصاد مي‌باشد.