الگويي شايستگي راهبران آموزشي تربيتي مدارس روستايي و عشايري ابتدائي وزارت آموزش و پرورش مبتني بر مطالعه داده بنياد

به دليل نهادينه نشدن جايگاه و مفهوم راهبري در سياست‌گذاري‌هاي آموزشي، با «قلت دانش محتوايي و موضوعي» در اين حوزه روبرو هستيم. اين وضعيت خود را در فهم درست ماهيت امكانات راهبري نشان داده است. به دليل سستي نقش و جايگاه، راهبران در يك وضعيتي قرارگرفته‌اند كه تلقي از آن‌ها را به مدير و يا بازرس فروكاسته است به‌منظور غلبه بر گسست‌هاي ناشي از اين وضعيت مطالعه‌ي حاضر باهدف شناسايي شرايط مداخله‌گر، راهبردها و پيامدهاي مرتبط با طراحي شايستگي‌هاي راهبران انجام‌گرفته است. جامعه موردمطالعه، راهبران آموزشي تربيتي كشور هست نمونه‌گيري، به‌صورت هدفمند و نظري و تعيين حجم نمونه بر اساس اشباع نظري انجام گرفت. جهت گردآوري داده‌ها از مصاحبه‌ي نيمه ساختاريافته استفاده شد. تحليل‌ها بر اساس سه مرحله كدگذاري باز، محوري و گزينشي انجام گرفت. پديدةمحوري «دانش محتوايي در پيشبرد تفكر راهبري» هست يافته‌ها بيانگر آن است كه شرايط مداخله‌گر مرتبط با طراحي و تبيين شايستگي‌هاي راهبران «ارزيابي/عملكرد دائمي راهبران»، «انطباق ناپذيري نهادي/دانشي»، «ضعف اشتراك گذاري دانشي»، «معنابخشي هم‌افزا از شايستگي حرفه‌اي»، هستند شرايط زمينه‌اي «سياست‌گذاري مشخص در حوزه راهبري آموزشي»، «تقويت عدالت توزيعي/فرهنگي»، «راهبر به‌مثابه هادي نه بازرس»، راهبردهاي اتخاذشده در برابر اين شرايط «ظرفيت‌سازي و نيازسنجي مشاركتي»، «توسعه طرح‌هاي خود راهبر»، «ارتقاي مهارت‌هاي كلامي/ارتباطي» مي‌باشند كه پيامدهاي «راهبر به‌مثابه تسهيل گر»، «تعديل روابط معلمان/مدارس»، «تحقق عدالت و توانمندسازي آموزشي»، «جهت‌دهي و اولويت‌بخشي به روندها توسط راهبران» را در پي دارد.