بررسي تطبيقي موج چهارم و پنجم تروريسم در خاورميانه

پيش تر از چهار موج مختلف تروريسم در قالب يك فرآيند تاريخي نام برده شده است. به نحوي كه مي‌توان گفت نظام بين الملل در دنياي پسا وستفاليا (از 1870 م) تا دوران معاصر چهار موج از تروريسم تحت عنوان؛ تروريسم آنارشيستي، ملي گرا، چپ و مذهبي را پشت سر گذاشته است؛ كه اين امواج تأثيرات بسزايي نيز در تحولات نظام بين الملل داشته اند. امّا مقاله پيش رو با اذعان به اين امواج تروريستي، موج جديدي به نام موج پنجم از تروريسم خاورميانه معرفي مي كند كه ريشه در تحولات سياست بين الملل و الگوي نظم تكثيري دارد. موج پنجم هم در اهداف و هم در تاكتيك از ساير امواج به ويژه موج چهارم تروريسم، متمايز مي باشد. مهم ترين پرسش مقاله پيش رو اين است كه موج پنجم تروريسم ريشه در چه تحولاتي داشته و با موج چهارم تروريسم چه وجوه اشتراك و افتراقي دارد؟ و در جواب اين فرضيه طرح شده كه موج پنجم تروريسم برآمده از ساختار نوين سيستميك يا نظم تكثيري است و در كنار اين شباهت ها كه ريشه موج چهارم و پنجم هر دو در خاورميانه است و از ميان جريان هاي اسلام گرا سر برآورده است، اين دو موج به لحاظ ويژگي هايي چون ساختار شكني از دولت، ايجاد هنجارهاي نوين در باب نهاد حكمراني، استقلال نظامي و اقتصاي، تغيير در معناي توازن، نوع و گستره خشونت و اهداف خشونت و قابليت احياي مجدد از يكديگر متمايزند.