ارائه مدل توسعه كارآفريني روستايي (مطالعه موردي : صنايع دستي كردستان)

با توجه به خشكسالي‌هاي چندساله و كاهش توليد كشاورزي و درآمد روستائيان در منطقه كردستان، يافتن راهكارهاي جايگزين براي كشاورزي و ايجاد منبع درآمد ثابت و پايداري براي روستائيان ضرورتي انكارناپذير مي باشد. نظر به سابقه نسبتاً طولاني صنايع دستي در منطقه كردستان و اهميت آن در اشتغال و رشد مشاغل روستايي، هدف اين تحقيق ارايه مدل توسعه كارآفريني روستايي با تاكيد بر صنايع دستي كردستان مي‌باشد. روش انجام پژوهش بصورت آميخته اكتشافي است كه در دو مرحله مجزا انجام شده است. ابزار گردآوري داده‌ها در اين مطالعه، در ابتدا بصورت مصاحبه‌هاي نيمه‌ساختاريافته با 15 نفر از خبرگان دانشگاهي و مديران ارشد اجرايي توسعه كارآفريني روستايي، به ويژه در مورد صنايع دستي و سپس تدوين يك پرسشنامه و توزيع آن در ميان جامعه آماري كارافرينان استان (با ضريب آلفاي كرونباخ برابر با 89%) كه به شيوه تمام شماري براي مطالعه انتخاب شده اند، است. پس از طي مراحل شش ‌گانه تحليل مضمون،، تعداد237 كد توصيفي، 28 كد تفسيري و نهايتا 7 مضمون فراگير و كلي تحت عناوين عوامل فردي، عوامل اجتماعي، عوامل اقتصادي، عوامل فني، عوامل زيرساختي، عوامل فرهنگي احصاء گرديد. نتايج حاصل از اولويت بندي عوامل شناسايي شده از تحليل عاملي تائيدي نشان داد كه عوامل اقتصادي بعنوان مهمترين عامل توسعه كارآفريني روستايي مي باشد.