شناسايي عوامل تاثيرگذار بر ارتقاء حس دلبستگي به مكان با تاكيد بر رويكرد برنامه ريزي طراحي محور

امروزه توسعه شهرها و همچنين تحولات زندگي شهري از مقولات مهم در سراسر جهان بوده و تامين آسايش و رفاه شهروندان به همراه فراهم نمودن احساسات مثبت و نشاط ‌آور براي آنها از موضوعات ضروري است.اهميت اين امر تا بدانجاست كه افزايش كيفيت زندگي شهري و ارتقاي مولفه‌هاي مربوط به مكان مورد بررسي قرار گرفته است و يكي از ابعاد مهم در بهبود كيفيت زندگي شهرنشينان، دلبستگي به مكان است .اما با وجود اهميت آن، مدلي جامع براي آنكه بتواند موجب ارتقاي حس مكان گردد در امور شهرسازي مطرح نشده است. اين پژوهش با توجه به رويكرد نوين برنامه‌ريزي شهري طراحي محور تلاش بر آن دارد كه بتواند به اين مهم پاسخ گفته و هدف آن شناسايي عوامل تاثيرگذار بر ارتقاء حس دلبستگي به مكان با تاكيد بر رويكرد برنامه ريزي طراحي محور مي باشد. ابتدا با مطالعه ادبيات و پژوهش‌هاي پيشين در حوزه حس دلبستگي به مكان ، عوامل اوليه و تاثيرگذار تلخيص و به منظور تجزيه و تحليل داده‌ها از روش تحليل محتوا استفاده شد. در كدگذاري باز 76 شاخص شناسايي شد كه در كد گذاري محوري در 9 معيار محيطي - زمينه‌اي، احساسي - عاطفي ، اجتماعي -مشاركتي، كالبدي ، فرهنگي - اعتقادي ، شناختي - ادراكي ، فرديت كاربر، طراحي و برنامه‌ريزي خلاصه شد و در نتيجه در كدگذاري انتخابي 3 عامل تاثيرگذار هويت مكان، وابستگي به مكان و برنامه ريزي طراحي محور تعيين شد و در قالب مدلي مفهومي اين عوامل موثر بر ارتقا حس دلبستگي به مكان با تاكيد بر رويكرد برنامه ريزي طراحي محور ارائه شد.