تبيين معنا گرايي بدنمند در كيفيت بخشي فضاي شهري از منظر انديشه هاي مارك ال جانسون و جرج ليكاف (نمونه موردي :ميدان هاي تهران)

فضاهاي كالبدي و شهري معاصر به واسطه محروميت حسي ارتباط انسان با جهان پيرامون با نتايجِ ناگواري مواجه است و تاكيد بيش از اندازه بر ابعاد ذهني و مفهوميِ معماري بيشتر به نابودي ماهيت فيزيكي، حسي معماري مي انجامد.مارك ال جانسون و جرج ليكاف با مطرح كردن موضوع جسمانيت معنا و تاكيد بر اهميت جايگاه بدن در فرايند ادراك و شناخت، به توانمندي پديدارشناسي معماري در معنا دار كردن مكان هاي خلق شده توجه ويژه اي قائل هستند.اين پژوهش در پي پاسخ به اين سئوال است كه كيفيت بنيادي پديدارشناختي تجربه ادراك بدنمند از منظر انديشه هاي جانسون و ليكاف بر اساس چه الگوهايي شكل مي گيرد؟ و چه مولفه هايي را به مثابه دريافت معناي برآمده از تجربه حضور كشف مي كند؟ براي پاسخ به اين سؤال از روش كيفي پديدارشناسي و بر اساس الگوي ماكس ون منن و همچنين با روش كدگذاري آزاد، محوري و گزينشي استفاده‌شده است كه بر اساس آن از طريق مشاهده و مصاحبه نيمه ساختاريافته و باز با تعدادي از متخصصين انجام‌شده است. يافته‌هاي پژوهش نشان مي‌دهد كه ادراك حسي بدنمند، كانون تجربه و فهم ما از جهان پيرامون است . نتيجه اين پژوهش حاكي از آن است كه يازده مولفه در جهت تعيين الگوهاي كيفي درك جسمانيت معنا درفضاي شهري چند ميدان تهران، مبتني بر مفاهيم پديدارشناسانه ادراكات حسي استخراج شد كه شامل فضاي رويداد، الگوپذيري فعاليت ها، غناي حسي، خوانايي، خاطره و تخيل، حضور، احساسي از تاريخ، جزييات، فرم و تناسبات هندسي، محيط پيرامون و نشانه ها بودند.