بررسي رابطه ويژگي هاي كالبدي مجتمع هاي مسكوني با ميزان آسايش حرارتي ساكنان آن ها در اقليم گرم و خشك كرمان

رشد شتابان و فزايندۀ شهرنشيني و در پي آن، افزايش جمعيت شهرها، پيامدهاي مختلفي را در زمينه هاي گوناگون به دنبال داشته است. از جمله مهمترين اين پيامدها مي توان به افزايش مصرف و تقاضا براي منابع انرژي اشاره نمود. يكي از اين مؤلفه هاي مهم برنامه ريزي و طراحي شهري، ويژگي هاي كالبدي ساختمان است كه بر ميزان مصرف انرژي در اين بخش مهم، با سهم 40 درصدي از كل انرژي مصرفي در شهرها، تأثير مي گذارد. مصرف بيش از اندازه مصرف انرژي در بخش مسكوني خصوصاً در مجتمع‌هاي مسكوني يكي از مشكلات در مناطق گرم و خشك محسوب مي شود. عملكرد تيپولوژي هاي مختلف مجتمع هاي مسكوني از حيث مصرف انرژي در اقليم هاي مختلف مورد بررسي و تحقيق واقع شده است اما به طور مشخص براي اقليم گرم و خشك كرمان گونه مناسب مجتمع مسكوني توصيه نشده و همچنين مشخص نيست كه كدام تناسبات فرمي و سطح پنجره در هر يك از گونه هاي مجتمع مسكوني با توجه به اهميت آنها در كاهش مصرف انرژي و افزايش ساعات آسايش حرارتي مناسب‌تر مي باشد، لذا هدف اين تحقيق تعيين ساعات عدم آسايش حرارتي در گونه هاي مختلف مجتمع مسكوني در كرمان با تناسبات مختلف فرمي و نسبت سطح پنجره به ديوار خالص از طريق شبيه سازي با نرم افزار DESIGN BUILDER مي باشد كه در ارزيابي نتايج شبيه سازي مجتمع هاي مسكوني با پلان (L) شكل ميزان ساعات آسايش حرارتي بيشتري نسبت به تيپ‌هاي ديگر مجتمع مسكوني فراهم مي آورد. در مجتمع مسكوني هاي (L) شكل بهينه ترين حالت از لحاظ مصرف انرژي و آسايش حرارتي ساكنان، مجتمع مسكوني با جهت گيري شمالي جنوبي، تناسبات فرمي طول به عرض 1به1 و نسبت پنجره به ديوار 60 درصد مي باشد. نتايج اين تحقيق مي تواند مورد استفاده معماران براي تعيين تيپ بهينه و تعيين تناسبات و نسبت سطح پنجره به سطح ديوار در طراحي الگوهاي مختلف مجتمع مسكوني منطقه كرمان به منظور افزايش بهره‌وري انرژي قرار مي‌گيرد.