تبيين تاثير توسعه اقتصادي ايران طي سال‌هاي 1399-1370 بر الگوي مسكن معاصر شهر تهران

مسكن به عنوان يكي از عناصر حياتي زيست انسان و تامين كننده نيازهاي مختلف او در مقياس ملي و بين المللي مورد توجه است. همچنين مسكن اصلي ترين بخش اقتصاد يك كشور است، چرا كه از طريق آن وضعيت اقتصادي يك كشور نمود پيدا مي كند. در اين راستا هدف پژوهش حاضر ارائه الگوي مفهومي در جهت تبيين رابطه توسعه اقتصادي و تغيير الگوهاي معماري مسكن معاصر شهر تهران طي سال‌هاي 1370 تا1399 مي‌باشد و فرضيه مطرح در نيل به اين هدف اين است كه توسعه اقتصادي در شهر تهران از طريق سياست‌هاي حاكم بر دولت طي سال‌هاي 1370تا1380 به مراتب كمتر از سال‌هاي 1380تا1399 بر تغيير الگوي مسكن معاصر تاثير گذاشته است. حال پژوهش حاضر با استفاده ازروش تحقيق كيفي - كمي و به لحاظ نوع هدف توصيفي - تحليلي با استفاده از شيوه مطالعات كتابخانه اي و ابزار آزمون مربعات و استفاده از آزمون ديكي فولر دريافت كه دولت سياست‌هايي را در امر مسكن طي سال‌هاي1380تا 1394 اتخاذ نموده است كه شامل سياست‌هاي پولي و مالي مي‌باشد. از اين رو به علت كافي نبودن اعتبارات تخصيص داده شده جهت ساخت و عدم تكميل يك واحد مسكوني در همان دوره، افزايش قيمت مسكن را در پي داشته است. ضمناً به دليل كافي نبودن منابع پولي در طي سال‌هاي 1390تا1399، طول دوره ساخت مسكن‌ها در شهر تهران افزايش يافته است و به همراه آن منابعي نيز مصرف شده است، ليكن عملاً عرضه‌اي صورت نگرفته است. اين موضوع در مورد مخارج دولت در امر تأمين مسكن براي خانوارهاي كم درآمد و كارمندان نيز مصداق دارد. بنابراين قيمت مسكن در درجه اول تحت تأثير نرخ شهرنشيني، درآمد سرانه، نرخ اجاره بها و توليد ناخالص ملي، در درجه دوم تحت تأثير هزينه ساخت است و درنهايت سياست‌هاي پولي و مالي دولت نقش ناچيزي بر قيمت مسكن داشته اند. از نقطه نظر ديگر ميتوان گفت كه ميزان تاثيرگذاري متغيرهاي طرف تقاضا نسبت به طرف عرضه بيشتر بوده است.