سنجش همخواني معماري سبز و الگوهاي معماري پايدار در توسعه شهري با رويكرد اقليم منطقه (مطالعه موردي: يزد)

امروزه شهرهاي بسيار مهمي نظير يزد كه داراي غناي فرهنگي و معماري سنتي متمايزي هستند به دليل ناپايداري در بافت هاي تازه احداث شده خود، لطمات بعضا شديدي را ديده اند. از اينرو توجه به جنبه هايي كه باعث احياي هويت سنتي و توسعه پايدار آنرا را تسريع نمايد از اهميت ويژه اي برخوردار است. نتايج حاصل از اين مطالعه كه با روش توصيفي- تحليلي انجام يافته است نشان مي دهد كه شهر يزد عليرغم آسيب هايي كه از اجراي معماري مدرن در بافت جديد خود ديده است ولي خوشبختانه به دليل غناي شهرسازي و معماري سبز متناسب با اقليم گرم و خشك خود، كارآمدي و سرزندگي خود را همچنان حفظ نموده و اصول و ويژگي هاي مرتبط با بافت شهري، محلات و ابنيه هاي شهر يزد با اصول كلي معيارهاي معماري پايدار و سنتي در توسعه شهري پايدار در سه حوزه زيست محيطي، اقتصادي و اجتماعي همراستا مي باشد. لذا سبك معماري كه با جهت گيري سبز و تداوم پايداري و بدون فشار به طبيعت و مصرف انرژي بيشتر اجرا شده است، نقش بسيار مهمي در ايجاد تعاملات اجتماعي-فرهنگي و اقتصادي و نهايتا توسعه پايدار اين شهر داشته است. البته از پيامدهاي نامطلوب شيوع و رواج يافتن ساختمان هاي ناهمساز با اقليم منطقه نيز نبايستي غافل شده و لازم است كه ضمن بازگشت به معماري سنتي و تلفيق آن با معماري مدرن، گام هاي مناسب تري در جهت توسعه شهري برداشته و به رفع بسياري از معضلات پيش آمده كمك نمود.