ارائه الگوي توانمند سازي منابع انساني در راستاي پاسخگويي به بحران هاي محيطي و در راستاي برنامه ريزي منطقه اي

توانمندسازي مفهومي است كه در ساليان اخير توجهات زيادي را به خود جلب كرده است. توانمندسازي در جهان در حال رشد و غير قابل پيش-بيني امروز در حال تبديل شدن به يك موضوع اساسي است كه درجه خاصي از استقلال و مسئوليت‌پذيري را به منابع انساني اعطا مي‌كند.اين مطالعه با هدف ارائه الگوي توانمندسازي منابع انساني در راستاي پاسخگويي به بحران‌هاي محيطي در دانشگاه علوم پزشكي جندي شاپور اهواز انجام شد. در اين تحقيق كه از نظر هدف، بنيادي-كاربردي و از لحاظ روش، توصيفي است، ابتدا با مرور تحقيقات پيشين در زمينه توانمندسازي منابع انساني، به مدد رويكرد فراتركيب سه دسته عوامل فردي، سازماني و محيطي موثر بر توانمندسازي منابع انساني در راستاي پاسخگويي به بحران‌هاي محيطي در دانشگاه علوم پزشكي جندي شاپور اهواز و نيز مؤلفه‌هاي آن استخراج گرديد. در ادامه با انجام مصاحبه با خبرگان، مدل مفهومي پژوهش ارائه گرديد. خبرگان شامل 20 نفر از شاغلان دانشگاه آشنا به توانمندسازي بوده است. با استفاده از پرسشنامه محقق ساخته، مدل مفهومي آزمون شد. پايايي پرسشنامه با استفاده از آلفاي كرونباخ و روايي محتوا و سازه بر اساس نظرات اساتيد و تحليل عاملي تاييدي بررسي گرديد. جامعه آماري 10000 نفر بوده كه مطابق جدول مورگان حجم نمونه به تعداد 373 نفر به صورت تصادفي ساده انتخاب شد. پس از برازش مناسب مدل هاي اندازه گيري، مدل ساختاري و كلي، نتايج حاكي از اين بود كه هر سه عامل بر توانمندسازي منابع انساني مؤثر است.