جايگاه ژئوپلتيك در جهت‌دهي به سياست خارجي ج.ا.ا با تأكيد بر سياست همسايگي تعامل‌گرا

ژئوپلتيك از جمله عوامل موثر بر سياست خارجي كشورها است. سياست خارجي جمهوري اسلامي ايران نيز از عوامل ژئوپلتيك متاثر بوده است. هدف اصلي مقاله‌ي حاضر، بررسي جايگاه ژئوپلتيك در جهت دهي به سياست خارجي جمهوري اسلامي ايران است. سوال اصلي اين گونه مطرح شده است كه ژئوپلتيك چه تاثيري بر جهت دهي سياست خارجي ايران در بعد از انقلاب اسلامي داشته است؟ كه اين فرضيه مطرح شده است كه ژئوپليتيك با تبيين يا سنجش تأثير هريك از عوامل موثر بر سياست خارجي جمهوري اسلامي ايران، به دستگاه ديپلماسي در طراحي و اجراي سياست خارجي واقع‌بينانه كمك كند و دستيابي به منافع ملي و امنيت ملي را آسان‌تر كند. نتايج مقاله نشان مي‌دهد كه نگاه عملي و نظري در طول سال‌هاي گذشته در سياست خارجي ايران عدم توجه به راهبرد نگاه به شرق و نگاه يك جانبه به غرب، باعث غفلت از ساير مراكز و منابع قدرت و ثروت جهاني به خصوص در نزديكي مرزها گشته است، اما در سال‌هاي اخير راهبرد نگاه به شرق، به راهبردي منطقه گرايانه از سوي جمهوري اسلامي ايران در منظومه نگاه ژئوپلتيك و جغرافيايي تبديل شده است، چرا كه ايران از جمله كشورهايي مي‌باشد كه به لحاظ موقعيت جغرافيايي و سياسي، از مزيت ژئواستراتژيك، ژئواكونوميك و ژئوپليتيك بهره‌مند مي‌باشد. بر اين اساس راهبرد نگاه به شرق كه از منطق علمي و تاريخي، همچنين ريشه‌هاي جغرافيايي و سياسي در سياست خارجي كشور برخوردار است و هويت سازي جديدي در گفتمان سياست خارجي ايجاد مي‌كند، از اهميت مضاعفي برخوردار شده است. نوع روش تحقيق توصيفي – تحليلي و بر مبناي مطالعات كتابخانه اي مي باشد.