امكان سنجي بازخواني مولفه هاي بومي معماري اقليم گرم و خشك ايران در مسكن دوران معاصر(نمونه موردي شهر يزد)

مطالعات و بررسي هاي انجام شده در اصول فرآيند معماري در مناطق مختلف نشان دهنده ارتباط تنگاتنگ معماري مرسوم آن منطقه يا منطقه با اقليم جغرافيايي است. بررسي ويژگي هاي سبك هاي معماري در مناطق مختلف از نظر شرايط اقليمي مي تواند در ارائه الگوهاي معماري بهينه موثر باشد. مسكن بومي در اقليم گرم و خشك ايران همواره آسايش حرارتي را براي ساكنين به ارمغان آورده است. شايان ذكر است كه اصول طراحي و معماري مسكن با شرايط اقليمي آسايش محيطي و صرفه جويي در مصرف انرژي و كنترل شرايط محيطي را به دنبال داشته است. بنابراين مطالعه و بررسي اين ويژگي ها مي تواند در معماري معاصر به عنوان الگوهاي غني معماري گذشته مورد استفاده قرار گيرد. موضوع مورد بحث در اينجا ظرفيت معماري بومي براي استفاده در معماري مدرن است. اين پايان نامه با استفاده از مكانيزم توصيفي و تحليلي و با هدف كاربردي و با اتخاذ روش هاي استنباط كيفي و كمي و تحليل ميداني منازل مسكوني بومي شهر يزد انجام شده است كه به عنوان مطالعه موردي انتخاب شده است. همچنين روش گردآوري داده ها با كمك مطالعات كتابخانه اي و مشاهده ميداني انجام شده است. يافته‌هاي پژوهش نشان مي‌دهد كه در بسياري از موارد الگوي مسكن بومي اقليم‌هاي گرم و خشك تأثير بسزايي در بهبود آسايش حرارتي و سرمايشي ساكنان خانه‌هاي مسكوني دارد.