آسيب شناسي برنامه توسعه استان سيستان و بلوچستان (براساس رويكرد نهادگرا)

در اين پژوهش بدنبال آسيب شناسي برنامه هاي توسعه اي استان سيستان و بلوچستان براساس رويكرد نهادگرايي هستيم. بيشتر نقاط مرزي كشور دچار كمتر توسعه يافتگي هستند نخبگان قومي در مديريت هاي كلان و ميانه كمتر حضور دارند، به تنوع اقوام به صورت يك امر مثبت نگاه نشده و به صورت تهديد تلقي مي شود. پرسش اصلي پژوهش اين است كه از منظر شاخص‌هاي نظري نهادگرايي جديد مهم‌ترين جنبه هاي توسعه اي و آسيب‌پذيري‌هاي توسعه اي استان سيستان و بلوچستان كدامند؟ فرضيه پژوهش بدين گونه است كه بنظر مي رسد از مهمترين ساحت هاي آسيب پذيري برنامه هاي توسعه اي استان سيستان و بلوچستان مي توان به عدم توازن در برنامه ريزي، عدم توجه به بافت و فرهنگ منطقه و عدم آينده نگري و توجه به راديكاليسم رفتاري در ميان گروه هاي منطقه اشاره كرد، براي اثبات آن از روش توصيفي –تحليلي و گردآوري داده ها از منابع اسنادي و كتابخانه اي استفاده مي كنيم. يافته هاي پژوهش نشان داد كه نگاه امنيتي نسبت به تفكرات گروه هاي راديكال و افراطي در منطقه باعث شده كه سيستان و بلوچستان در سبد آمايش توسعه اي جايگاهي در خور شان استان در سياست هاي توسعه اي كلان كشوري نداشته باشد.