بررسي فارماكوژنتيك وارفارين با ژنوتيپ پلي‌مورفيسم ژن‌هاي CYP2C9 و VKORC1 و تعيين حساسيت و مقاومت به وارفارين در جمعيت جنوب ايران

مقدمه: از سال ۱۹۵۰، وارفارين به‌عنوان ضد انعقاد براي درمان و پيشگيري از شرايط ترومبوآمبولي استفاده مي‌شود. عوامل مختلفي همچون سن، وزن، رژيم غذايي و عوامل ژنتيكي مثل ژن  CYP2C9وVKORC1 در تعيين دوز وارفارين مؤثر هستند. اين مطالعه جهت ارزيابي پلي‌مورفيسم‌هاي رايج در بيماران تحت درمان با وارفارين انجام شد.روش‌ها: مطالعه‌ي مقطعي حاضر در سال 1399 در آزمايشگاه بيمارستان شهيد دستغيب انجام گرفت. در مجموع 99 بيمار براي اين مطالعه انتخاب شدند كه به دلايل مختلف، از جمله مشكلات قلبي، وارفارين دريافت مي‌كردند. پلي‌مورفيسم‌هاي ژنCYP2C9  و VKORC1 به روش Multiplex PCR مورد بررسي قرار گرفتند.يافته‌ها: فراواني افراد با آلل 1*1*، 3*1*، 3*2* و 3*3* براي ژن CYP2C9 به ترتيب 1، 9/1، 19/2 و 70/2 درصد و براي ژن VKORC1 -1639G A آلل‌ GA با 52/5 درصد بيش‌ترين فراواني را داشت و پس از آن GG و  AAبه ترتيب با 34/3 و 13/1 درصد بيش‌ترين فراواني را داشتند.نتيجه‌گيري: حضور پلي‌مورفيسم ژن CYP2C9 و VKORC1 اثر مهمي بر دوز وارفارين مورد نياز براي حفظ  INRدر محدوده‌ي 3-2 دارد. در اين مطالعه‌ي آلل CYPC2CP*3*3 و VKORC1 -1639G A شايع‌ترين پلي‌مورفيسم‌هاي موجود بود. در مطالعه‌ي حاضر، ما نشان داديم كه تركيب سن، وزن و ژنوتيپ CYP2C9 و VKORC1، تخمين بهترين دوز نگهداري وارفارين را ممكن مي‌سازند. مي‌توان با معادله‌ي رگرسيون نياز دوز هفتگي وارفارين را محاسبه و به تعيين دوز آغازين اين دارو به افرادي با شرايط مشابه كمك كرد.