اثر سرمايۀ اجتماعي بر توسعۀ اقتصادي و سياسي

پرسش اصلي پژوهش حاضر درمورد ميزان مطلوب سرمايۀ اجتماعي در جامعه است. در اين راستا با تعبير مطلبوبيت به توسعه، در ابتدا با اتكا به روش تحليل ثانوي و با استفاده از داده‌هايي از بانك‌هاي مختلف اطلاعاتي (بانك جهاني، گزارش توسعۀ انساني)، به بررسي رابطۀ سرمايۀ اجتماعي و دو متغير توسعۀ اقتصادي و سياسي پرداخته شد. مطابق ادبيات نظري، در بُعد اقتصادي سرمايۀ اجتماعي نقش بسيار مهمي در دسترسي بهتر به اطلاعات، كاهش رفتارهاي فرصت‌طلبانه، كاهش هزينه‌هاي معاملات، تأمين امنيت مالكيت و... ايفا مي‌كند؛ در بُعد سياسي نيز سرمايۀ اجتماعي از طريق آموزش تساهل، مسئوليت‌پذيري، تقويت روحيۀ كنش جمعي افراد را قادر مي‌سازد تا مشكل هم‌سويي و تعارضات را راحت‌تر بين خودشان حل و فصل كنند. از اين‌طريق آن‌ها غالباً قدرت كافي براي ايستادگي در مقابل نخبگان سياسي را خواهند داشت. آزمون تجربي نيز (آزمون‌هاي آماري هم‌بستگي پيرسون و هم‌بستگي جزئي پيرسون) اين ارتباط را به‌وضوح تأييد كرد. گام دوم بررسي اين نكته بود كه چه سطحي از سرمايۀ اجتماعي جهت تأثيرگذاري بر توسعۀ اقتصادي و سياسي ضروري است. جهت پاسخ‌گويي به اين پرسش، در ابتدا نقاط برش سرمايۀ اجتماعي به‌وسيلۀ آزمون آماري  1ROC مشخص شد و سپس ميزان هر يك از شاخص‌هاي توسعه در هر يك از اين نقاط برش با يك‌ديگر مقايسه شد. مطابق آزمون آماري آناليز واريانس، سرمايۀ اجتماعي صرفاً در بالاترين سطوح برروي شاخص‌هاي توسعه تأثيرگذاري مثبت معني‌دار دارد.