خانه و دانشگاه مجازي در ميدان رخداد شيوع ويروس كوييد-19: تنيدگي دو موقعيت ناهمگون

در ايران، با همه‌گيري ويروس كوويد-19 ارتباطات روزمره و رودررو به‌هم ‌ريخت و به فضاي مجازي انتقال يافت؛ هم‌چنين، درهاي دانشگاه‌ هم به ناگه بسته شد و كلاس‌هاي مجازي به‌سرعت شروع به‌كار كرد. دانشجويان هركدام در خانه‌هاي خود توسط لپ‌تاپ‌ها يا گوشي‌هاي موبايل به كلاس‌هاي مجازي وصل مي‌شدند و پيوندي بين اندروني‌ها و بيروني ‌شكل گرفت. دوگانۀ اندروني (روابط) و بيرون (ضوابط) در بعد از انقلاب 1357 به شاخصي مهم براي ضرورت رعايت ضوابط اسلامي در ملأعام و آزاد بودن نسبي در روابط اندروني تبديل شد. پس پيوندخوردن اندروني به بيروني موجب مجاورت ناهمگون و تداخل مناسبات اندروني و بيروني شد. هدف اصلي پژوهش حاضر، بررسي كاركرد مجازي‌شدن دانشگاه و آمدن آن به درون خانه‌ها و پديد آمدن موقعيت ناآشنا و جديدي است كه از آن برآمد. اين جستار از نوع پژوهش ديجيتالي با حضور ميدان پژوهشگر در شبكۀ اجتماعي اينستاگرام است كه محتواهاي توليدشده دربارۀ دانشگاه مجازي و پيوند آن با خانه جستجو شدند و در اين‌ميان، صفحۀ اينستاگرام يك استاد دانشگاه خوارزمي با توجه به تعداد بالاي مخاطب‌هايي كه در آن از تجربۀ زيستۀ پيوند دانشگاه مجازي و خانه نوشته‌ بودند به‌مثابه مطالعۀ موردي انتخاب شد. براساس نتايج تحليل داده‌ها، در پيوند دانشگاه مجازي و خانه، فضاي روابط آزاد اندرون و ضوابط اداري بيروني بر يك‌ديگر تأثير مي‌گذاشتند كه به‌واسطۀ كانال‌هاي ارتباطي ديداري، شنيداري، و صوتي تلاش مي‌شد تا تأثيرات آن‌ها بر يك‌ديگر كنترل شوند.