از چاله به چاه (نگاه‎ تطبيقي و تلفيق‌گرا از منظر جامعه‌شناسي معاصر به مسأله‌هاي بنيادي فقر مضاعف و كيفيت زندگي در شهر تهران)

از زماني‌كه مهاجر فقير روستايي در چرخه و فرآيند معيوب توسعه‌نيافتگي، از «چالۀ روستا برمي‌خيزد و به چاهي‌ در شهر مي‌افتد»، فقر مضاعف جوانه مي‎زند و انواع كاركردهاي منفي خواسته و ناخواسته آن پديدار و آشكار مي‏شود. براساس ناسازگاري، تعارض و تناقض ميان وضع مطلوب كيفيت زندگي شهري با وضع موجود آن در جامعۀ آماري پژوهش حاضر، بررسي جامعه‌شناختي با رويكرد تطبيقي، تلفيق‌گرا و بين‌رشته‎اي در برخي از مناطق شهر تهران به سامان آمد كه بخشي از يافته‌هاي آن در پژوهش حاضر تدوين و گزارش مي‌شود. پژوهش مزبور با بهره‌مندي از روش‎هاي آميخته و با حمايت نظام نظري تلفيقي در قلم‌رو و دامنۀ شهري مناطق 10 و 17 شهرداري تهران، انجام‌يافت و در بخش كمّي و پيمايش پژوهش با شيوۀ نمونه‌گيري G.power 400 واحد نمونه/ خانوار شهري انتخاب و با ابزار گردآوري پرسش‎نامه با ميزان روايي حدود 94% آزمون آلفا كرنباخ، سنجش شدند كه نتيجۀ برخي از آن‎ها در بخش تبييني نوشتار حاضر، گزارش شده است. فرهنگ فقر شهري، فقرفضاي شهري، آسيب‎هاي شهري در اين مناطق محسوس و در عين‌حال متفاوت و متمايز است كه در فرضيۀ آزمايي پژوهش، سهم قابل‌توجه و تعيين‌كننده‌اي هركدام در تبيين ميزان كيفيت زندگي شهري محله‌هاي اين مناطق آزمون شدند. نتايج آزمون مدل نظري پژوهش بيان‌گر اين است كه؛ برساخت سازه كيفيت زندگي شهري محله‌هاي مناطق 10 و 17 شهري شهرداري تهران از عامل زمينه‏اي فرهنگ فقر شهري با ضريب تأثير 46%، از عامل زمينه‌اي فقر فضاي شهري با ضريب تأثير 26 و از عامل آسيب‌هاي شهري (باضريب تأثير 14%) و در كل حدود 85% متأثر است؛ به‌عبارت ديگر، عامل پيامدي سازۀ چندبُعدي، پيچيده و پايدار ساختمان كيفيت زندگي شهري، ترجمان و بازنمايي زنجيرۀ از عامل‌هاي ناشي از فرآيند فقر مضاعف و توسعۀ نامتوازن شهر تهران است كه  در قالب يك مدل علي به آزمون كشيده شده است.