اساتيد دانشگاه و سنخ‌شناسي زمان: مطالعۀ پديدارشناسانۀ تجربۀ زمان در بين اعضاي هيأت علمي دانشگاه گيلان

دانشگاه به‌عنوان كانون اصلي انديشه در جامعه، دل‌مشغولي بيشتري نسبت به زمان و زمان‌مندي در مواجهه با ظهور اقتصاد سرمايه‌داري و زمان مكانيكي (ساعتي) در عصر مدرن و انقلاب تكتولوژيكي متأخر داشته است. هدف اين پژوهش، مطالعه تجربۀ زمان در ميان اعضاي هيأت علمي دانشگاه گيلان است. ازلحاظ روش‌شناسي روش اين پژوهش، كيفي و رويكرد آن پديدارشناسي است. روش تحليل در اين پژوهش روش فان‌مانن است. جامعۀ آماري اين پژوهش كليۀ اعضاي هيأت علمي شاغل در دانشگاه گيلان هستند. براي انتخاب نمونه‌ها از روش‌هاي نمونه‌گيري هدفمند و گلولۀ برفي به‌طور هم‌زمان استفاده شده است. تكنيك جمع‌آوري اطلاعات مصاحبۀ نيمه‌ساختاريافته است كه پس از مصاحبۀ عميق با 25نفر عضو هيأت علمي دانشگاه گيلان و اشباع نظري انجام‌شد. يافته‌هاي پژوهش نشان مي‌دهد كه اعضاي هيأت علمي داراي هفت نوع زمان در زيست دانشگاهي هستند. اين هفت نوع عبارتنداز: زمان كيفي، زمان شتاب، زمان ساختاري، زمان فشرده، زمان آموزشي، زمان پژوهشي و زمان مطالعه. اين زمان‌ها به‌صورت هم‌زمان و به‌شكل متناقض در دانشگاه وجود دارند؛ اما تقابل ميان پذيرش يا انكار زمان غالب در سيستم دانشگاه را بازنمايي مي‌كنند. اين تقابل بيان‌گر يك ناهم‌زماني است كه مقاومت بيشتر فرد را هم‌زمان به هم‌گرايي با شتاب بيشتري سوق مي‌دهد.