تبيين عوامل تأثيرگذار بر اميد اجتماعي در بين شهروندان تهراني

با توجه به پيامدهاي نوظهور ناشي از گسترش شهرنشيني و توسعۀ روزافزون شهرها، اهميت مطالعۀ شهرها به‌عنوان كانون پيدايش مسائل اجتماعي بيش‌ازپيش نمود مي‌يابد. توزيع ناعادلانۀ ثروت، امكانات، خدمات فرهنگي-آموزشي، بهداشتي و رفاهي از يك‌سو و وضعيت نامناسب اقتصاد در جامعه، بيكاري و به‌تبع آن كاهش درآمدهاي دولت كه كاهش حمايت سازمان‌ها از افراد آسيب‌پذير را درپي دارد، ازسوي ديگر بر ميزان اميد اجتماعي شهروندان تأثيرگذار خواهد بود. در همين‌راستا، در پژوهش حاضر سعي‌بر آن شد كه با استفاده از نظريه‌هاي جامعه‌شناختي حوزۀ اميد اجتماعي به ميزان و عوامل اثرگذار بر اميد اجتماعي در ميان شهروندان تهراني دست‌يابيم كه درنهايت، پنج متغير مستخرج از نظريه‌هاي بيان‌شده براي تبيين علل اميد اجتماعي شهروندان تهراني مواردي ازقبيل: رضايت از زندگي، احساس امنيت اجتماعي، احساس بي‌قدرتي، اعتماد اجتماعي و احساس نابرابري اجتماعي هستند. روش پژوهش از نوع كمي-پيمايشي و جامعۀ نمونۀ 400نفر از شهروندان تهراني بوده‌اند كه يافته‌هاي پژوهش از پرسش‌نامه‌هاي بررسي شده در بستر نرم‌افزارهاي آماري اس‌پي‌اس‌اس و آموس نشان‌داد كه هر پنج متغيير مستقل ياد شده بر اميد اجتماعي شهروندان تهراني اثرگذار بوده كه با توجه به پايۀ ضريب هم‌بستگي به‌دست آمده، با افزايش اعتماد اجتماعي، امنيت اجتماعي و رضايت از زندگي، ميزان اميد اجتماعي نيز افزايش مي‌يابد، اما در مقابل آن با افزايش احساس بي‌قدرتي و نابرابري اجتماعي از ميزان اميد اجتماعي كاسته خواهد شد. افزون‌بر آن نتايج ضرايب استاندارد مستقيم، غيرمستقيم و كل در معادلات ساختاري نشان‌داد كه متغيرهاي برون‌زاد رضايت از زندگي و نابرابري اجتماعي علاوه‌بر اثر مستقيم و معنادار بر متغير درون‌زاد اميد اجتماعي، داراي اثر غيرمستقيم و معناداري با ميانجي‌گري سه متغير اعتماد اجتماعي، امنيت اجتماعي و احساس بي‌قدرتي نيز مي‌باشند.