ساختار آوايي و موسيقايي بهمن نامه و فرامرزنامه

در پژوهش‌هاي علمي و زيباشناختي، از نتايج مهم سبك‌شناسي تعيين ارزش واقعي يك اثر است. براين اساس سبك منظومه‌هاي حماسي در ادبيات فارسي همواره از سوي پژوهشگران مورد توجه قرارگرفته است و در پژوهش‌هاي بسياري به منظومه‌هاي حماسي بعد از شاهنامه پرداخته‌اند. به‌طوري‌كه مطالعه و تحقيق در ساختار زباني گويندگان ـ كه يكي از عوامل شناخت و بررسي سبك خاص يك دوره است ـ به ما كمك مي‌كند تا با ويژگي‌هاي خاص زباني موجود در هر دوره آشنا شويم و به درك صحيح و جامعي از معاني نهفته در كلام شعرا برسيم. موسيقي شعر ـ كه يكي از جنبه‌هاي ساختار زباني است ـ در شعر اهميت زيادي دارد. مجموعه عواملي كه سبب ايجاد موسيقي در شعر مي‌شوند، تعداد زيادي از شاخص‌هاي زباني و معنايي است كه در سراسر شعر سايه افكنده و تحول زيادي در شعر ايجاد مي‌كنند، از قبيل موسيقي حروف و كلمات، انواع جملات و معاني نهفته در آن‌ها هستند و همچنين هر‌يك از اوزان شعري داراي موسيقي خاصي است و بسته به محتوا و حالت عاطفي خاص آن شعر متفاوت است. اين مقاله به شيوه‌ مطالعات كتابخانه‌اي و تحليلي به بررسي عوامل ايجاد موسيقي و آهنگ خاص شعر حماسي در بهمن‌نامه و مقايسۀ آن با فرامرزنامه پرداخته است. مشخص شد كه سرايندگان هر دو منظومه، در به‌كارگيري فرايندهاي آوايي و موسيقايي موفق عمل كرده‌اند و توانسته‌اند آثار خود را در اين زمينه به زبان حماسي معيار نزديك كنند.