بازتاب عناصر رئاليستي جنگ و مؤلفه‌هاي آن در اشعار سلمان هراتي

مكتب رئاليسم يكي از بنيادي ترين مكاتب هنري است كه در اواسط قرن نوزدهم در فرانسه ظهور كرد و به‌سرعت گسترش يافت. پرهيز از تخيل و الهام هاي دروني رمانتيك ها و پرداختن به واقعيت هاي عالم بيرون از اساسي ترين اصول اين مكتب بود كه شاعران، نويسندگان و هنرمندان را به سوي خويش كشاند. به بيان ديگر رئاليسم، پيوند‌دهندۀ آثار ادبي با جامعه و مسائل اجتماعي است. همگام با حركت هاي مشروطه‌خواهان و وقوع انقلاب اسلامي در 22 بهمن 57 در ايران، شاعران و نويسندگان با توصيف واقعيت هاي بيروني و انحطاط و عقب ماندگي كشور، اين بينش هنري را كمابيش و البته به شكلي ناقص به كار گرفتند و در خدمت اهداف انقلابي درآوردند. اين دوران (مشروطه، انقلاب اسلامي) را بايد نقطه عطفي در ورود شعر به حوزۀ زندگي مردم و مسائل جامعه و متمايل شدن آن به واقع گرايي دانست. از ميان شاعران، سلمان هراتي با درك شرايط جامعه و مسائل بين الملل به واقعه‌هاي پيش آمده در كشور و حتي جهان واكنش نشان مي‌دهد. نگارندۀ اين پژوهش، اصول رئاليسم را در مؤلفۀ جنگ و زير‌مؤلفه‌هاي آن در آثار سلمان هراتي بررسي كرده است. يافته‌هاي پژوهش گوياي آن است كه سايۀ شوم جنگ تحميلي بر ملت ايران، درد و رنج مردم مناطق جنگي، بازتاب عواطف و احساسات انساني در اين دوران سخت، شهادت طلبي به‌عنوان هدف مقدس براي دفاع از ناموس و حس وطن پرستي در اشعار سلمان هراتي ديده شده است.