انيميشن مستقل و مترياليستي به‌مثابه تروما با مطالعه موردي آثار رابرت برير

در طي دهه‌‌هاي اخير مسئله روان‌‌زخم و نحوه بيان و بازنمايي تجربه تروماتيك با استفاده از تمهيدات ساختاري و تصويري ويژه، مسئله‌‌اي مهم در مطالعات حافظه و سينما شمرده مي‌شود. در اين راستا، فيلم آوانگارد و كشف قابليت‌ها، نوآوري‌ها و فرم فلاشبك‌‌وار اين‌گونه از فيلم‌سازي، مبحثي جالب توجه هست كه در اغلب اين قبيل مطالعات بدان پرداخته شده است. ازاين‌رو اين پژوهش برآن است تا با شناخت و معرفي آثار آوانگارد و تأثيرات آن‌ها بر آثار پس از خود، قابليت‌هاي بالقوه موجود در فيلم و انيميشن ساختارگرا، ارتباط و مشابهت آن با حافظه آسيب‌‌ديده و چگونگي خلق تجربه اداراكانه جديد را مورد كنكاش قرار دهد. در اين راستا ابتدا با تكيه بر ديدگاه‌ روانشناسان و نظريه‌پردازان حوزه تروما مانند كريس بروين و كتي كاروت، مشخصه‌هاي اين حافظه غيريكپارچه، تكه‌‌تكه و پنهان، تعيين ‌گردد. پس از آن در ارتباط بين فلاش‌بك ذهني و فلاش‌بك فيلمي در مباحث مورين توريم و با استفاده از نظريات برخي از نظريه‌‌پردازان فيلم آوانگارد چون پ.آدامز سيتني و پيترگيدال، به بررسي شاخصه‌هاي فيلم مترياليستي و ساختارهاي مشابه آن با اين حافظه آسيب‌ديده مي‌پردازيم. در پايان پژوهش نيز تلاش مي‌شود تا مشابهت مشخصه‌‌هاي تصاوير ذهني برآمده از رويداد و فضاي تروماتيك با ويژگي‌هاي فلاشبك‌‌وار فيلم‌هاي آوانگارد و مترياليستي رابرت برير به تفصيل بيان گردد.