ارزيابي ايجاد فحلي و باروري در خارج از فصل توليدمثل در پي استفاده از پروژسترون تزريقي و يا اسفنج و تلقيح مصنوعي به روش لاپاروسكوپي در ميش‌هاي نژاد شال

هدف مطالعه حاضر مقايسه دو روش القاي فحلي در خارج از فصل توليدمثل با استفاده از پروژسترون تزريقي و يا اسفنج در ميش‌هاي نژاد شال بود.  تعداد 108 رأس ميش غيرآبستن نژاد شال بر اساس سن و نمره بدني به دو گروه آزمايشي شامل: گروه تزريق (تعداد: 54، سن: 3.21±33.0 ماه، نمره بدني: 0.11±2.5) و گروه اسفنج (تعداد: 54 رأس، سن: 3.58±37.5 ماه، نمره بدني: 0.11±2.6) تقسيم شدند.  ميش‌هاي گروه تزريق 4 تزريق متوالي پروژسترون (50 ميلي گرم، زيرجلدي) به فاصله 72 ساعت دريافت داشتند.  ميش‌هاي گروه اسفنج، اسفنج داخل مهبلي آغشته به پروژسترون (40 ميلي گرم فلوجستون استات) به مدت 14 روز دريافت داشتند.  هورمون eCG (300 واحد بين المللي، عضلاني) همزمان با خروج اسفنج و 48 ساعت پس از آخرين تزريق پروژسترون تزريق گرديد.  دوازده ساعت پس از تزريق eCG، فحل يابي با استفاده از قوچ‌هاي مجهز به پيشبند انجام شد.  در فاصله 56-50 ساعت پس از تزريق eCG، تلقيح مصنوعي به روش لاپاروسكوپي با استفاده از اسپرم تازه (يكصد ميليون در 0.2 ميلي ليتر در هر شاخ رحم) انجام شد.  تشخيص آبستني با استفاده از دستگاه سونوگرافي، 35 روز پس از تلقيح مصنوعي صورت پذيرفت.  فراواني بروز فحلي در گروه اسفنج (74.1 درصد) بيش تر از گروه تزريق (38.9 درصد) بود.  فاصله بين فحلي ايستا تا تلقيح مصنوعي، نرخ باروري، نرخ چندقلوزايي و ميزان تزايد گله در دو گروه مشابه بود.  ميزان آبستني در ميش‌هايي كه در فاصله 24 ساعت بعد از فحلي ايستا تلقيح شدند در گروه تزريق (76.2 درصد) بيشتر از گروه اسفنج (42.5درصد) بود.  به طور خلاصه، با توجه به مشابه بودن تزايد گله، به عنوان شاخص نهايي در عملكرد توليد مثل گله، هزينه كمتر، دسترسي آسان و عدم دخالت در دستگاه توليدمثل در روش تزريق، مي توان استفاده از روش تزريق در القاي فحلي در خارج از فصل توليد مثل ميش را توصيه نمود.