ارتباط بين سبك هاي رهبري مديران پرستاري و كار تيمي پرستاران در بيمارستان هاي دانشگاهي شهرهاي مشهد و زاهدان

مقدمه و هدف: سياست‌گذاران مي‌توانند با بررسي سبك‌هاي رهبري متناسب با سازمان‌هاي بهداشتي‌درماني و تشكيل گروه‌هاي تيمي به بهبود عملكرد پرسنل و به‌تبع آن، بهبود كيفيت مراقبت‌هاي سلامت اقدام كنند. پژوهش حاضر با هدف تعيين رابطه‌ي بين سبك رهبري مديران پرستاري و كار تيمي پرستاران  انجام شد.روش كار: پژوهش حاضر از نوع مطالعات توصيفي‌تحليلي بود كه درباره‌ي 500 پرستار شاغل در هشت بيمارستان دانشگاهي منتخب در شهرهاي مشهد و زاهدان در سال 2041-1041 انجام شد. داده‌ها با استفاده از دو پرسش‌نامه‌ي سبك رهبري و كار تيمي از طريق مصاحبه گردآوري شد. از روش‌هاي آمار توصيفي همچون ميانگين و انحراف معيار براي تعيين نمرات سبك رهبري و كار تيمي و از ضريب هم‌بستگي پيرسون و اسپيرمن براي بررسي ارتباط بين دو متغير استفاده شد. يافته‌ها: سبك رهبري غالب از نظر شركت‌كنندگان، رهبري تحول‌گرا (37.6 درصد) بود.  ميانگين نمره‌ي كلي كار تيمي 0.48± 3.66 بود و 91.8 درصد از پرستاران به ‎كار تيمي نمره‌ي مطلوبي (سه و بيشتر) دادند. سبك رهبري تحول‌گرا و منفعل به‌ترتيب، بيشترين و كمترين رابطه‌ي مستقيم را با كار تيمي داشتند (0/05 P). همچنين، ميانگين نمره‌ي كار تيمي در پرستاران با مديران داراي سبك رهبري تحول‌گرا نسبت به ديگر سبك‌ها بيشتر بود (0/05 P).نتيجه‌گيري: مديران و سرپرستاران اجرايي مي‌توانند با انتخاب سبك رهبري تحول‌گرا و ارتقاي دانش رهبري، تأثير مثبتي بر كار تيمي و به‌تبع آن، شاخص‌هاي عملكردي واحد خود بگذارند. براي دستيابي به اين مهم، برگزاري دوره‌هاي آموزشي ضمن خدمت، انتخاب سرپرستاران مراكز با هدف افزايش كار تيمي و طراحي مكانيسمي براي ارائه‌ي بازخوردهاي پرسنل بيمارستان‌ها در مورد سبك رهبري مسئول مستقيم خود پيشنهاد مي‌شود.