بررسي و تحليل خاطره‌نگاري ادبي در آثار نيما يوشيج

خاطره و خاطره‌نگاري يكي از راه‌هاي شناخت بيشتر حوادث و رويدادهاي تاريخ معاصر ايران است و همواره در تاريخ ادب فارسي، شاعران و نويسندگان بسياري از اين گونه‌ ادبي براي بيان انديشه‌ها و افكار خود استفاده كرده‌اند. علي اسفندياري متخلص به نيما يوشيج، يكي از شاعراني است كه سروده‌هاي او در زمره‌ خاطره‌نگاري ادبي قرار گرفته است. اين نوشتار بر آن است تا با بررسي آثار نيما يوشيج، برخي ويژگي‌هاي محتوايي اين خاطرات را بررسي كند. دستاوردهاي پژوهش بيانگر ابتكار و استقلال نيما يوشيج در ساختار هنري، ادبي و محتوايي خاطره‌نگاري است. اين شاعر اجتماعي با نيروي تخيل خويش توانسته است آغاز‌گر راه جديدي در خاطره‌نگاري باشد. خاطره و حسب‌حال‌نويسي نيما، حاصل نگرش تازه‌ شاعر به جهان و هستي است؛ به‌گونه‌اي كه دردها و زندگي ذلت‌بار مردم، تلخي‌ها و ناكامي‌هاي بي‌پايان حكومت را به تصوير مي‌كشد. اين دردها و رنج‌ها، گاه با يأس، نوميدي، تنهايي و گاه خوش‌بيني، اميد به انقلاب و تغيير و تحولي بنيادين در ساختار حكومت همراه است. اجتماع و مسائل مربوط به آن از مهم‌ترين مضامين خاطره‌نگاري شعر نيماست. نيما شاعري آگاه از درد زمان و جامعه‌اش است و براي شعر، رسالت و تعهدي در خور قائل است، اكثر آثار نيما درباره‌ جامعه‌ استبداد ‌زده، درد و رنج مردم ستمديده‌ زمانه‌ خود است. به طور كلي، خاطرات شعري نيما پر از تصويرهايي نظير: درد، فقر، رنج و بي‌عدالتي‌هاي اجتماعي است.