تطورات مفهومي اقتدار در بستر گفتماني حقوق عمومي

اقتدار به عنوان آموزه‌اي ضروري و حياتي براي تولد و بقاء يك دولت، فهمي است كه در هر يك از گفتمان‌ها و بسترهاي حكمي پيشامدرن، مدرن و پسامدرن با قرائت‌هايي متفاوت روبرو شده است. اساساً پرسش اقتدار، به اين تقرير كه چه قدرتي حق فرمان راندن بر مردم را دارد و نقش مردم در اعطا و سلب مشروعيت به قدرتِ مندرج در يك فرد و يا نهاد، سوالي است كه اساس حقوق عمومي را صورتبندي مي‌كند. اين نوشته در صدد آن است كه با تفكري تحليل و در نهايت هنجاري به تحليل اقتدار پرداخته و در عمقِ بيان تفاوت‌هاي ميان اقتدار در هر يك از گفتمان‌ها، به مدلي جديد براي بازانديشي در خصوص اقتدار دست بيابد. نهايتاً نوشته حاضر از اين ايده و نظريه دفاع مي‌كند كه بدل از بررسي گفتماني، تحليل كلاميِ اقتدار، مطلوب است كه در عينِ تضمين‌ حقوق و آزادي‌هاي دموكراتيك، توجيهات بنباديني براي مشروعيت قدرت دربردارد.