سنجش هم آوايي ادراك كاربران فضا با اصول طراحي شهرسازي ايراني در بستر فرهنگ اسلامي (مورد پژوهي: پياده راه شهر ميانه)

مقدمه: امروزه پياده ‌راه ‌هاي شهري به‌ عنوان يكي از رگ‌هاي حيات اجتماعي شهر محسوب مي‌شوند. در ارزيابي پياده‌راه در بافت زمينه‌اي ايران و در شهرهايي با تاريخچه فرهنگ اسلامي، هم آوايي ادراك كاربران فضا با طرح اجرا شده، مي‌تواند در مطلوبيت بيشتر فضا مؤثر باشد.2-روش تحقيق: بدين منظور، پژوهش حاضر با اتخاذ راهبردي پيمايشي و روشي تركيبي، پياده‌راه شهر ميانه را كه گذري كوتاه از زمان بهره‌برداري خود داشته به‌عنوان بستر مطالعه، مورد توجه قرار داده است. در گام نخست، ابعاد و مؤلفه هاي سنجش كيفيت فضاي پياده‌ راه به گونه‌اي انطباقي با اصول شهرسازي ايراني- اسلامي، با تحليل محتواي متون شناسايي شده و در گام دوم، به ‌منظور سنجش ادراك كاربران از فضاي پياده‌راه و بررسي نقش علت استفاده از فضا در اين ادراك، از ابزار پرسشنامه محقق ساخته استفاده شده ‌است. حجم نمونه‌ بر اساس فرمول كوكران، برابر با 383 نفر به‌دست آمد كه به‌منظور كاهش خطاهاي احتمالي 400 پرسشنامه توزيع شد. در تحليل داده‌ها‌ نيز از نرم افزار SPSS نسخه 26 با انجام آزمون‌هاي T_Test  و آناليز واريانس (ANOVA) استفاده شده است.3-نتايج و بحث: نتايج پژوهش نشان مي‌دهد كه بعد اجتماعي- فرهنگي در پياده‌راه حاضر، داراي بيشترين مطلوبيت در انطباق با اصول شهر ايراني در بستر فرهنگ اسلامي است. همچنين عامل خريد مهمترين علت استفاده از فضاي پياده‌راه بوده و در بعد اجتماعي- فرهنگي و اقتصادي، در نظرات كاربران فضاي پياده‌راه تفاوت وجود دارد. 4-نتيجه‌گيري: بنابراين مي‌توان بيان نمود كه بهره‌گيري از نتايج بررسي هم‌آوايي نظر كاربران پس از اجراي طرح و دريافت خلاءهاي موجود در هر بعد طراحي، مي‌تواند در اصلاح و بهبود كيفيت فضا مؤثر باشد.