بررسي تأثير كيفيت‌هاي فضايي در انزواي اجتماعي دانشجويان مقيم خوابگاه‌ها (مورد پژوهي: خوابگاه دانشجويان پسر دانشگاه صنعتي شاهرود)

مقدمه: بحران ها و معضلات اجتماعي مانند انزواي اجتماعي به دليل تأثيرات نامطلوب آنها بر ساير ابعاد زندگي انسان ها از اهميت بالايي برخوردارند. انزواي اجتماعي، مبين ارتباط نامطلوب يك فرد با جامعه و نشان دهنده عدم تعاملات اجتماعي موفق با انسان هاي ديگر است. با توجه به اهميت نقش ادراك محيط در وضعيت اجتماعي مكان، هدف پژوهش حاضر، تعيين تأثير كيفيت هاي ادراك شده محيط بر انزواي اجتماعي ساكنان است كه به منظور ارتقاء حيات اجتماعي در خوابگاه هاي دانشجويي با تأكيد بر خوابگاه دانشجويان دانشگاه صنعتي شاهرود انجام يافته است.روش تحقيق: نوع تحقيق، توصيفي و پيمايشي با نمونه گيري خوشه اي، حجم نمونه 241 نفر و روش تحقيق، مدل سازي معادلات ساختاري است.نتايج و بحث: بر اساس يافته هاي پژوهش، كيفيت محيط كالبدي- فعاليتي (شامل ايمني، امنيت و سرزندگي) بر انزواي اجتماعي (شامل يأس اجتماعي، عجز، تنهايي اجتماعي و كاهش تحمل اجتماعي) به صورت معنادار تأثيرگذار بود. لكن كيفيت محيط كالبدي- معناشناختي (شامل زيبايي، هويت و غناي حسي) تأثير معناداري بر احساس انزواي اجتماعي نداشت. همچنين متغيرهاي سن، حوزه تحصيلي و مقطع تحصيلي تأثير كيفيت هاي محيطي بر انزواي اجتماعي را به صورت معناداري تعديل نكردند.نتيجه گيري: تأمين ايمني، ايجاد آسايش اقليمي، تأمين خلوت، توسعه فضاهاي فراغتي و انواع محل هاي نشستن، مي تواند بسترساز كاهش انزواي اجتماعي در خوابگاه هاي دانشجويي باشد.