بررسي شكل ظاهري موجودات مينوي در اسطوره‏‏هاي ايران به‌منظور بازنمايي در طراحي شخصيت پويانمايي

توليدات پويانمايي به دليل آزادي تام در خلق شخصيت‌هاي رؤيايي و فضاهاي تخيلي، نسبت به ساير گونه‏‏هاي نمايشي، امكان بيشتري را در استفاده از فانتزي بصري در خود دارند. هدف اين پژوهش، بررسي دقيق نحوه تشريح شكل ظاهري موجودات مينوي در اسطوره‏‏هاي ايران، براي روايت صحيح داستان‏ها و افسانه‏‏هاي ايراني همگون با نگرش ماهوي ايراني به موجودات اساطيري است كه با توجه به ماهيت آن، در هنر پويانمايي قابل بازنمايي و استناد خواهد بود. براي مقايسه و مطابقت دقيق، موجودات مذكور از لحاظ كاركرد به دو دسته‏: سپنته (خير) و انگـره (شر) تقسيم شده‎اند. هر دو دسته، از لحاظ توانايي و موقعيت، طبقه‏بندي شده‏اند و براساس متون كهن ادب پارسي، نشانه‏هاي ظاهري و نحوه بازنمايي هر كدام، استخراج و مشخص شده است. اين پژوهش، از نوع توصيفي- تحليلي است و به روش كتابخانه‌اي، با رويكرد گفتمان رشته‏اي (اقتباسي) انجام شده و در آن، از روش استنباطي (كيفي) استفاده شده است. نتايج نشان مي‏دهد با توجه به دوگانه‌باوري يا ثنويت همه آفرينش در بيشتر متون كهن ايراني، سپنته‌مينوان و انگره‌مينوان به راحتي قابل تشخيص و تصويرند. نيروي خير همواره با هيبتي معمولي، با تعابيري كلي و به‌دور از ذكر جزييات، نوراني، خوشبو و زيبا توصيف مي‏شود. در مقابل، نيروي شر، غول‌پيكر، سيه‌چرده يا ابلق، با اعضاي نامتعارف بدن، حيوان‌نما و در نقطه مقابل ايزدان وصف شده‏ است.