مطالعه تطبيقي شرايط نشر حرمت ناشي از رضاع در فقه اماميه و فقه اهل سنت

رضاع، به عنوان نهادي خاص در نشر حرمت، استثنايي بر جايز بودن نكاح است؛ به همين دليل ضروري است حدود و شرايط آن مورد توجه قرار گيرد. اين شرايط، هم در فقه اماميه و هم در فقه اهل سنت بيان شده است؛ با اين تفاوت كه رويكرد فقه اماميه بر سخت‌گيري تحقق رضاع و نشر حرمت ناشي از آن است و لازم است شرايط هفت ‌گانه، به طور دقيق احراز شود، اما در فقه اهل سنت، تحقق رضاع با سهولت بيشتري ممكن تلقي شده است و حتي گاه، شرط سن يا مقدار شير در احراز رضاع موضوعيت ندارد. در پژوهش حاضر، قول مشهور اماميه و مذاهب چهارگانه اهل سنت با بيان مستندات از قرآن، روايات، اجماع و اصول عمليه، به روش توصيفي ـ تحليلي بيان شده است، سپس تحليل مناسبي همراه با تطبيق بين ديدگاههاي فقه اماميه و فقه اهل سنت صورت گرفته است. نظر به اينكه حرمت ناشي از رضاع، محدود نيست و طيف گسترده‌اي از افراد را در روابط طولي و عرضي در بر مي‌گيرد و به نوعي عارض بر اصل اوليه جواز و اباحه محسوب مي‌شود، به نظر مي‌رسد رويكرد موسع در تحقق رضاع، برخلاف اصل، مفاد روايات صحيح و تحليل منطقي بوده، لازم است شرايط آن به دقت احراز شود.