بررسي تطبيقي آراء مفسران فريقين در تحليل ماهيت دعا در قرآن

دعا در اسلام، به عنوان يكي از مهم‌ترين روشهاي برقراري ارتباط با خداوند، در تمامي مذاهب وجود دارد. در شيعه، دعا به عنوان عبادت و مخّ عبادت تلقي شده، در مذهب سني نيز دعا به عنوان يك روش بسيار مؤثر براي پيدا كردن رضايت خداوند استفاده مي‌شود. اين مقاله با تبيين كيفيت و ماهيت دعا، ديدگاههاي مفسران مذاهب اسلامي در اين موضوع را مورد پژوهش قرار داده و با تبيين آموزه‌هاي اشتراكي مذاهب اسلامي به رفع سوء تفاهم و ابهام و دفع شبهه در حوزه ماهيت و چيستي دعا مي‌پردازد. نتيجه آنكه از دعا به عنوان يكي از عباداتي كه در زمره مشتركات مذاهب اسلامي به شمار مي‌رود، مي‌توان براي تقريب مذاهب و رشد و پرورش جامعه اسلامي استفاده كرد.