تفسير انتقادي يك انگاره: كوروش دوم و خشايارشاي يكم در مكالمۀ افلاطوني «آلكيبيادس بزرگ»

رسالۀ موسوم به «آلكيبيادس بزرگ» ازجمله متوني محسوب مي‌شود كه به‌رغم آنكه پژوهشگران ترديدهايي جدي در انتساب آن به شخص افلاطون ابراز داشته‌اند، از جايگاهي ويژه در ميان آثاري برخوردار است كه ذيل مكتب فلسفي و ادبي افلاطوني قرار مي‌گيرند. اين رساله شامل مكالمه‌اي ميان سقراط و معاشر جوان او آلكيبيادس است و ضمن گفت‌وگو، در چند مورد از شاهنشاهي هخامنشي و مسائل مربوط به آن سخن مي‌رود. در پژوهش حاضر منحصراً به يكي از اين موارد، يعني اشارۀ سقراط در سطور نخست رساله به كوروش دوم و خشايارشاي يكم به‌عنوان تنها افراد ميرا و فناپذير شايستۀ احترام در نظر آلكيبيادس جوان و جاه‌طلب توجه شده است. درحقيقت پژوهش حاضر بر آن است از طريق مطالعۀ انتقادي و تطبيقي محتواي «آلكيبيادس بزرگ»، انگاره‌ها و تصورات ويژه‌اي را بررسي كند كه وجود آن در فضاي ذهني نويسندۀ رساله، موجب ذكر نام كوروش و خشايارشا به‌عنوان تنها افراد ارجمند در نگاه شخصيتي همچون آلكيبيادس شده است و به ياري چنين خوانشي، يك انگارۀ پنهان در انديشۀ يونانيان سده‌هاي پنجم و چهارم پيش از ميلاد در باب اين دو فرمانرواي هخامنشي را بازخواني كند.