ادات منطقي در منطق هاي نامتعارف براساس نظريه تنوع معناي كواين

تبيين معناي ادات منطقي در اين نوشته، ذيل مباحث معرفت شناسي و سمنتيكي است و رويكردي فلسفي-منطقي دارد. همچنين حوزۀ فلسفۀ زبان و ارتباط بين دستور زبان و منطق، از ديگر قلمروهايي است كه به آن پرداخته شده است. پس از شكل گيري منطق كلاسيك، منطق هاي جديدي با هدف تعميم يا اصلاح منطق كلاسيك، پا به عرصۀ حضور گذاشتند. معتبر نبودن برخي از قضاياي منطق كلاسيك در اين نظام هاي جديد، كه منطق نامتعارف ناميده شدند، چالش ها و پرسش هاي جدي در زمينۀ ماهيت منطق به وجود آورد. كواين از جمله كساني است كه با مطرح كردن نظريه تنوع معنا، موضعي كاملاً متفاوت نسبت به منطق هاي نامتعارف اتخاذ نمود. او از منظري معرفت شناسانه و با اتكا بر زبان طبيعي به داوري ما بين منطق ها پرداخت. بنا بر نظريۀ كواين، تغيير در منطق، تغيير در موضوع و در واقع تغيير معناي ادات منطقي در منطق هاي مختلف است. نظريۀ تنوع معنايي كواين غالباً مورد پذيرش است اما منتقداني نيز دارد. در اين مقاله، نظريۀ تنوع معنايي كواين و مسيري كه كواين در فلسفه زبان و معناشناسي خود طي مي كند تا به اين نتيجه برسد، شرح داده شده و تلقي هاي مختلفي كه از اين نظريۀ وجود دارد، مطرح گرديده است. در گام بعدي، انتقادهاي وارد بر كواين، شرح و ارزيابي شده است. در انتها نتيجه گيري مي شود كه همواره تغيير منطق هاي مختلف، به معناي تغيير موضوع نيست و پذيرش تغيير موضوع، نمي تواند لزوماً تغيير معناي ادات منطقي را به همراه داشته باشد.