تحليل كاربردهاي دلالتي و وصفي براساس افعال غيرمستقيم گفتاري

يكي از پرسش‌هاي مهم در باب توصيفات معين، تفاوت ميان كاربردهاي دلالتي و وصفي از اين توصيفات است. دانلان به نظريه‌هاي راسل و استراوسون درباره توصيفات معين به اين دليل كه هر دوي آن‌ها موفق نمي‌شوند كاربرد دلالتي را توضيح دهند، ايراد مي‌گيرد اما هيچ‌جا به ما مجموعه‌اي از شرايط لازم و كافي را براي تشخيص هيچ كاربردي نمي‌دهد. كريپكي نيز معتقد است تفاوت كاربردهاي دلالتي و وصفي، در واقع تفاوت ميان دلالت گفتار گوينده و دلالت معناشناختي است. دلالت گفتار گوينده و دلالت معناشناختي در كاربرد وصفي با هم منطبق‌اند، اما در كاربرد دلالتي، ممكن است با هم متفاوت باشند. براساس نظريه افعال گفتاري، روايت كريپكي نمي‌تواند كاملاً درست باشد، با اين حال، تفاوت ميان دلالت گفتار گوينده و دلالت معناشناختي شبيه تفاوتي است كه ميان مراد گوينده و معناي جمله وجود دارد، هرچند كريپكي روش عجيبي را براي بيان آن اتخاذ مي‌كند، زيرا دلالت، برخلاف معنا، يك فعل گفتاري است. اما راه‌حل سرل برمبناي نظريه افعال غيرمستقيم گفتاري اوست؛ يعني گوينده چيزي مي‌گويد، منظورش آن چيزي است كه مي‌گويد اما چيز ديگري را هم منظور دارد. در روايت سرل، فعل مضمون در سخنِ اوليه گوينده كه به معناي حقيقي در اظهار او بيان نمي‌شود، به صورت غيرمستقيم از طريق انجام فعل مضمون در سخنِ ثانويه او كه به معناي واقعي بيان مي‌شود، انجام مي‌گيرد. از نظر سرل، همه كاربردهاي دلالتيِ دانلان فقط كاربردهايي‌اند كه در آنجا گوينده توصيف معيني را به كار مي‌برد كه رويه ثانويه‌اي را كه دلالت ذيل آن انجام مي‌شود، بيان مي‌كند.