آسيب‌شناسي كالبدي-اجتماعي بافت تاريخي شهر شوشتر

توجه به بافت تاريخي شهرها (رشته استوار پيونددهنده جامعه با گذشته و احياگر هويت شهرهاست) پيوسته بيشتر شده و حراست از آن نيز نيز در كانون توجه زمامداران جوامع قرار گرفته است. هدف از پژوهش حاضر شناسايي مؤلفه‌هايي با قابليت و استعداد آسيب‌رساني به بافت تاريخي شهر شوشتر و تعيين مراتب شدت آسيب هر‌كدام از مؤلفه‌‌هاست. روش تحليل، اكتشافي و توصيفي-تحليلي است. اطلاعات و داده‌ها از منابع اسنادي و نيز از پيمايش حاصل شده است. نمونۀ آماري 11 فرد خبره بوده كه از‌ميان مديران مجرب شهرداري و اداره ميراث فرهنگي، صنايع‌دستي و گردشگري برگزيده شده است. ارزيابي بر‌پايۀ مدل پاستاكيا صورت‌گرفته كه در آن با‌توجه به موضوع پژوهش حاضر تغييراتي اعمال شده است. يافته‌هاي پژوهش گوياي عملكرد 34 مؤلفه آسيب‌زا در بافت تاريخي شوشتر بوده كه در‌مجموع، قابليت و استعداد آسيب «سطح زياد» را آشكار كرده است. از سه بُعد بررسي‌شده، مؤلفه‌هاي بُعد كالبدي-محيطي نقش بيشتري را در آسيب‌رساني داشتند و نيز شدت زيادتر آسيب‌ها مربوط به اين بُعد است. تعداد بيشتر مؤلفه‌هاي اين بُعد نيز شدت آسيب را در‌سطح «بسيار زياد» نشان دادند؛ در‌حالي كه در هر‌كدام از دو بُعد اجتماعي-فرهنگي و نهادي، ضمن داشتن تعداد كم مؤلفۀ آسيبِ شناسايي‌شده، نيمي از مؤلفه‌ها نيز شدت آسيب را در‌سطح «متوسط» و پايين‌تر نمايان كردند. حفظ بافت تاريخي ضمن اينكه نيازمند اعتبارات كافي و بهره‌مندي از دانش، فنون و ابزار روز است، مستلزم ارتقا آگاهي شهروندان و اصلاح نظام مديريتي و قوانين نيز است.جرح و تعديل مدل ارزيابي پاستاكيا و منطبق‌سازي آن بر هدف‌هاي پژوهش حاضر كار بديعي است كه صورت گرفته است.