راهبردهاي توانمندسازي زيست محيطي در سكونتگاه هاي انساني (مطالعۀ شهرستان دلفان، استان لرستان)

امروزه مشاركت مردم و توانمند‌كردن جوامع روستايي به‌عنوان پيش‌نيازهاي پايداري محيط زيست است. در‌حقيقت، توانمندسازي مردم محلي منجر به مشاركت فعّال آنان در حفاظت از محيط زيست خواهد شد. هدف از پژوهش حاضر تبيين مفهومي راهبرد توانمند‌سازي محيط زيست در جوامع روستايي، استخراج شاخص‌هاي اثرگذار و ارائۀ راهبرد‌هاي آن در دهستان ميربگ جنوبي است. پژوهش حاضر به لحاظ هدف و باتوجه به ماهيت تبييني خود جزئي از پژوهش‌هاي بنيادي با رويكرد اكتشافي و از‌نظر روش‎شناسي جزء پژوهش‌هاي توصيفي-تحليلي است. در اين پژوهش پس از شناسايي و تعريف مؤلفه‌هاي مؤثر بر توانمندسازي زيست‌محيطي با مطالعات كتابخانه‌اي و بهره‌گيري از آرا خبرگان و تشكيل بانك دادۀ موضوعي مد‌نظر براي برداشت اطلاعات، پرسشنامۀ تخصصي طراحي و سپس در‌بين 365 خانوار و 5 روستا از دهستان ميربگ به‌صورت طبقه‌اي توزيع و نتايج آن در مدل تركيبي ANP-DEMATLE تحليل شد. مؤلفه‌هاي فناوري‌هاي نوين زيست‌محيطي (A4) با ضريب وزني 0.094، مشوّق‌هاي مالي (A8) با ضريب وزني 0.094و سرمايه‌گذاري‌هاي زيست‌محيطي (A11) با ضريب وزني 0.086 بيشترين اثر را بر روند توانمندسازي زيست‌محيطي در قلمرو مطالعه خواهد داشت. از‌ميان شاخص‌هاي منتخب، ضريب اثر شاخص‌هاي مديران و تصميم‌گيران (A14) با ارزش وزني 0.014 و شاخص طرح‌ها و برنامه‌هاي فرادست (A15) با ارزش وزني 0.019 كمترين اثر را در فرآيند توانمندسازي زيست‌محيطي ساكنان در قلمرو مطالعه خواهند داشت.