بررسي فرهنگي-اجتماعي بافت تاريخي باباقاسم و ارائۀ مجموعه اقدام هاي مداخلۀ اجتماعي (مطالعۀ موردي: محله هاي شهشان، دردشت و سنبلستان اصفهان)

در انجام‌دادن طرح‌هاي شهري توجه به ابعاد اجتماعي-فرهنگي همزمان با نگاه فيزيكي و كالبدي ضروري است. در نوسازي و بهسازي بافت‌هاي تاريخي به مداخلۀ كاربري توجه مي‌شود؛ اما به مداخلۀ اجتماعي يا فرهنگي توجهي نمي‌شود؛ در‌حالي كه محققان در پژوهش‌ها نشان مي‌دهند كه قبل از هرگونه مداخلۀ كالبدي لازم است ابعاد اجتماعي و فرهنگي اصلاح و بررسي شود؛ بنابراين هدف از انجام‌دادن پژوهش حاضر بررسي فرهنگي-اجتماعي بافت تاريخي باباقاسم و ارائۀ مجموعه اقدام‌هاي مداخلۀ اجتماعي محله‌هاي شهشان، دردشت و سنبلستان است. روش تحقيق در اين پژوهش توصيفي-تحليلي است كه در آن بر‌اي گردآوري اطلاعات از دو روش كتابخانه‌اي و ميداني استفاده ‌شده است. جامعۀ آماري شامل ساكنان محله‌هاي شهشان، دردشت و سنبلستان منطقۀ ۳ اصفهان است. در پژوهش حاضر براي تعيين نمونۀ آماري از فرمول كوكران استفاده شده است كه بر اين اساس، تعداد 320 نفر از ساكنان محلۀ باباقاسم انتخاب و مطالعه و سپس با 100 نفر از ساكنان و افراد كليدي محله‌هاي شهشهان، دردشت و سنبلستان نيز مصاحبه انجام شد. تجزيه‌و‌تحليل اطلاعات درپژوهش حاضر در دو مرحلۀ مجزا صورت پذيرفت. در مرحلۀ اول براي تجزيه‌و‌تحليل اطلاعات به‌دست‌آمده از نرم افزار SPSS نسخۀ 24 و در مرحلۀ دوم نيز از روش تحليل محتوايي كه در آن مفاهيم و درونمايه‌هاي موجود در داده‌ها با يك رويكرد سيستماتيك استخراج، تفسير و سپس گزارش مي‌شود، استفاده شد. باتوجه به نتايج مشخص شد كه ازطرفي، بين احساس تعلق ساكنان به محيط زندگي خودشان، اعتماد اجتماعي، پيوند اجتماعي بين ساكنان، ميزان مشاركت‌پذيري و تمايل ساكنان به نوسازي رابطۀ مثبت و معناداري وجود دارد. از طرف ديگر، با زياد‌شدن اين شاخص‌ها تمايل به نوسازي افزايش و فرسودگي كاهش مي‌يابد؛ بنابراين اين نتيجه حاصل مي‌شود كه با تقويت سرمايۀ اجتماعي در محلۀ باباقاسم مي‌توان از فرسودگي بيشتر اين محلۀ ارزشمند شهر جلوگيري كرد.