اثر كم‌آبياري و بيوچار بر روي خصوصيات مرفولوژيك گياه گشنيز در يك خاك ريزدانه

بيوچار به‌عنوان اصلاح‌كننده خاك، سبب بهبود ويژگي‎هاي فيزيكي و شيميايي خاك مي‎شود. تنش رطوبتي نيز يكي از عوامل محدودكننده رشد گياهان است اين پژوهش به‌منظور بررسي اثر كم‎آبياري و بيوچار بر روي خصوصيات مرفولوژيك گياه گشنيز در يك خاك ريز دانه بر پايه فاكتوريل به‌صورت كاملاً تصادفي در گلخانه تحقيقاتي و پژوهشي دانشگاه اروميه انجام شد. تيمارهاي آزمايشي شامل سه سطح آبياري كامل، 75 و 50 درصد نياز آبي گشنيز (a1، a2، a3) و سه سطح كاربرد بيوچار صفر (بدون كاربرد بيوچار) 5/2 و 5 درصد وزني هر گلدان (b1، b2، b3) بودند. نتايج حاصل از تجزيه واريانس و مقايسه ميانگين صفات موروفولوژيكي اندازه‎گيري‌شده (وزن تر وخشك گياه، برگ، ساقه و ريشه) نشان داد كه اين صفات تحت تأثير سطوح مختلف آبياري و كاربرد بيوچار اختلاف معني‎داري داشتند، به‌طوري‌كه بيش‌ترين مقدار هر يك از اين صفات در تيمار آبياري كامل و كاربرد 5/2 درصد وزني بيوچار (a1b2) و كم‌ترين مقدار آن در تيمار آبياري 50 درصد نياز آبي و بدون بيوچار (a3b1) مشاهده شد. بيش‌ترين مقدار بهره‎وري آب براساس وزن تر (26/3 كيلوگرم بر مترمعكب) و خشك (49/0 كيلوگرم بر مترمعكب) گياه از تيمار a2b2 به‌دست آمد. بنابراين مي‎توان نتيجه گرفت كه كاربرد مقدار مناسب بيوچار سبب كاهش اثرات منفي تنش رطوبتي و بهبود شاخص‎هاي رشدونمو گياه در مقايسه با تيمار شاهد مي‎شود. بنابراين كاربرد آن براي گياه در شرايطي كه گياه تحت تنش خشكي است و يا گلخانه‎ها به‌منظور كاهش ميزان آب مصرفي و بهبود رشد و عملكرد گياه توصيه مي‎شود.