راهكار سياستي تعيين حوزه ‏هاي سبك زندگي اسلامي و كاربست آن

اين مقاله، با تأكيد بر مأموريت شوراي‌عالي انقلاب فرهنگي مبني‌بر تدوين برنامۀ جامع سبك زندگي اسلامي ـ ايراني، درصدد است با توجه به اختلاف‌نظر صاحب‏نظران پيرامون مصاديق و حوزه‏هاي سبك زندگي، راهكاري مطرح نمايد كه اولاً مطالبۀ سياست‏گذار مبني‌بر «جامعيت برنامۀ سبك زندگي» در جامعۀ اسلامي و زيست‏بوم ايران تأمين شود، ثانياً از جهت نظري، حائز شرايط علمي بودن باشد و ثالثاً با توجه به اختلاف ديدگاه‏هاي صاحب‏نظران، وفاق حداكثري ايجاد نمايد. براي اين امر، با روش مطالعۀ اسنادي، رويكردهاي حداقلي و حداكثري به مصاديق و حوزه‏هاي سبك زندگي، با در نظر گرفتن توسعۀ روزافزون عوامل و مؤلفه‏هاي سبك‏ساز در زندگي افراد، شناسايي شده و براي نيل به هدف مذكور، در گروه‌هاي كانوني تفصيلاً مورد بحث قرار گرفت. در بحث پيرامون مبناي وفاق، تعيين معيارهاي نظري براي پالايش حوزه‌هاي سبك زندگي، به‏كارگيري روش مناسب و استفاده از سازوكارهاي مديريتي پيشنهاد شد و در مقام جمع‌بندي، جمع سه راهكار پيشنهادي، براي شناسايي حوزه‌هاي سبك زندگي به كار بسته شد. لذا با گردآوري همۀ حوزه‏هاي موردنظر صاحب‏نظران، بر مبناي چهار مفهوم كليدي سبك زندگي، يعني «الگوهاي رفتاري»، «هويت فردي»، «تمايز» و «سليقه»، پالايش صورت گرفت و سپس مصاديق و حوزه‏هاي به‏دست‏آمده، ذيل عناوين عام‏تر دسته‏بندي شد.