راهبردهاي ارتقاي حضور بانوان در امداد فرهنگي

رشد چشمگير آسيب‌هاي اجتماعي در دنياي معاصر، منجر به اتخاذ راهبردها و برنامه‌هاي متعددي گرديد كه به‌منظور پيشگيري و كاستن از آثار مخرب اين معضلات شكل گرفتند. مفهوم امداد فرهنگي به كنشگري گروهي از افراد، با دغدغه‌ها و مباني ديني، در عرصۀ امدادرساني به آسيب‌ديدگان فرهنگي اجتماعي اشاره دارد. اين امدادگران تلاش مي‌كنند با اصلاح و تعميق باورها و عقايد ديني، به پيشگيري و ترميم آسيب‌ديدگي افراد بپردازند. هدف از انجام اين پژوهش بررسي وضعيت و نحوۀ امدادگري فرهنگي زنان به‌عنوان بخشي از جامعۀ امدادگران فرهنگي است كه ازطريق مصاحبه با تني چند از بانوان امدادگرفرهنگي، به روش تحليل مضمون و مبتني بر مدل تحليلي راهبردي سوات صورت ‌گرفته‌است. نتايج اين پژوهش نشان مي‌دهد كه زنان، علي‌رغم ضعف‌ها و چالش‌هاي محيطي موجود، از نقاط قوت و توانايي‌هاي جنسيتي قابل‌توجهي جهت امدادرساني به آسيب‌ديدگان اجتماعي برخوردار هستند و همچنين در حال حاضر، فرصت‌هاي بي‌بديلي جهت تقويت و بهره‌گيري از چنين ظرفيتي وجود دارد.