بررسي اخلاقي خودارجاعي پزشكان : يك مطالعه مروري

اصطلاح خودارجاعي پزشك، بدان معناست كه پزشك، بيمار را به تسهيلاتي كه خود در آن‌ها نفع مالي دارد، ارجاع دهد و به دو شكلِ در محل طبابت و خارج از محل طبابت صورت مي‌گيرد. نوشتار حاضر، مطالعه‌‌اي مروري غيرنظام‌مند است كه جنبه‌هاي اخلاقي خودارجاعي را بررسي مي‌كند. درباره‌ي خودارجاعي، نظرات موافق و مخالف وجود دارد. موافقان معتقدند، اين امر با ايجاد فضاي رقابتي، موجب كاهش هزينه‌ها و افزايش ميل به سرمايه‌گذاري در خدمات سلامت، خصوصاً در مناطق محروم مي‌شود؛ همچنين، هم براي پزشك و هم براي بيماران (از طريق كاهش هزينه‌ها) منافع مالي به دنبال دارد و موجب دسترسي راحت‌تر و باكيفيت‌تر بيماران به خدمات سلامت مي‌شود؛ اما مخالفان خودارجاعي به استناد مطالعات متعدد انجام‌شده معتقدند، اين پديده به استفاده‌ي بيش‌ازحد و غيرضروري از خدمات مراقبت سلامت و در نتيجه افزايش هزينه‌ها، كاهش كيفيت خدمات ارائه‌شده و به‌مخاطره‌افتادن ايمني و سلامتي بيمار منجر خواهد شد. در برخي كشورها، مثل ايالات متحده و جمهوري اسلامي ايران، راهنماي اخلاقي مبني بر غيراخلاقي‌بودن خودارجاعي پزشكان يا لزوم آشكارسازي درباره‌ي آن و نيز مقررات براي مقابله با آن وجود دارد.