پيشۀ حجامت از ديدگاه مذاهب اسلامي و آثار آن

حفظ و سلامتي نفس از اهداف ديرين بشر بوده كه دين نيز بر لزوم آن تأكيد كرده است. از روش‌هاي باستاني درمان كه مورد تأييد شرع نيز واقع شده «حجامت» است. در احاديث متعدد، علاوه بر تشويق به حجامت، پاره‌اي از احكام آن نيز بيان شده است كه فقها و شارحان حديث در تبيين جزئيات آن اختلاف‌نظر دارند. مقالۀ حاضر به روش توصيفي‌ـ تحليلي به بررسي جايگاه پيشۀ حجامت و كيفيت ضمانت حاجم پرداخته و ديدگاه‌هاي فقهي را در اين دو حوزه تحليل كرده است. در جمع بين روايات دالّ بر نكوهش پيشۀ حجامت و تشويق بدان مي‌توان گفت علت نكوهش احتمال اصابت خون به لباس و بدن حاجم و ناظر به شرايط بهداشتي گذشته بوده و همچون ساير مشاغل اصل بر اباحۀ آن است. در خصوص ضمانت حاجم نيز چنانچه خطاي حاجم موجب آسيب جاني يا عضوي شود پرداخت ديه واجب است و در صورت عمدي بودنِ آن اصل بر قصاص است و در شرايطي كه امكان مماثلت در قصاص نباشد يا در صورت درخواستِ محجوم يا اولياي دم ديه ثابت مي‌شود.